Integracja sensoryczna i psychomotoryka

1. Na zajęciach ruchowych zauważasz dziecko, które często się potyka, ma kłopot ze skakaniem obunóż i omija drabinki. Co robisz?

Obserwuję je uważnie w różnych zadaniach, rozmawiam z rodzicami i proponuję pogłębioną ocenę rozwoju ruchowego i sensorycznego. Zachęcam je, żeby bardziej się starało. Zakładam, że z tego wyrośnie.

2. Jak najchętniej prowadzisz zajęcia z dziećmi?

W ruchu — z zabawą, muzyką, przyborami i ćwiczeniami angażującymi całe ciało. Przy stoliku, z krótkimi przerwami na ruch. Wolę zajęcia bez aktywności fizycznej.

3. Planujesz zajęcia psychomotoryczne dla grupy przedszkolaków. Co w nich uwzględniasz?

Zabawy rozwijające schemat ciała, równowagę, koordynację, orientację w przestrzeni i współpracę w grupie. Kilka znanych zabaw ruchowych. Swobodną zabawę bez planu.

4. Dziecko wycofuje się, gdy zabawa w grupie robi się głośna i dynamiczna. Jak reagujesz?

Daję mu bezpieczną przestrzeń, stopniowo dostosowuję bodźce i obserwuję, co pomaga mu wrócić do aktywności. Namawiam je, by dołączyło do reszty. Nie zwracam na to uwagi.

5. Czy lubisz pracę w ruchu — na macie, na podłodze, razem z ćwiczącymi dziećmi?

Tak — jestem aktywny/aktywna i chętnie ćwiczę razem z dziećmi. Raczej tak, choć wolę spokojniejsze formy. Nie, wolę pracę przy biurku.

6. Rodzic pyta, po co dziecku ćwiczenia równowagi, skoro jego problemem jest pisanie. Co wyjaśniasz?

Że sprawność ręki i koncentracja opierają się na stabilnej postawie i dobrej koordynacji, dlatego pracujemy z całym ciałem. Że tak zalecają specjaliści. Że nie musi tego rozumieć.

7. Jak wykorzystujesz ekspresję ruchową w pracy z emocjami dziecka?

Wplatam zabawy z rytmem, naśladowaniem i improwizacją ruchową, które pomagają dziecku wyrażać emocje i budować pewność siebie. Rzadko, skupiam się na ćwiczeniach technicznych. Nie widzę związku między ruchem a emocjami.

8. Jak dokumentujesz postępy dziecka w zakresie motoryki?

Prowadzę regularne obserwacje, notuję zmiany w konkretnych umiejętnościach i omawiam je z rodzicami. Staram się zapamiętać, co się zmieniło. Nie dokumentuję postępów.

9. Czy chcesz pracować w zespole z fizjoterapeutą, logopedą i psychologiem?

Tak — wymiana obserwacji pomaga mi lepiej wspierać dziecko. Mogę, ale wolę pracować samodzielnie. Nie, nie lubię konsultować swojej pracy.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Integracja sensoryczna i psychomotoryka”?

Chęć wspierania rozwoju dzieci przez ruch, zabawę i terapię integracji sensorycznej oraz prowadzenia zajęć psychomotorycznych. Potrzeba poszerzenia warsztatu przydatnego w mojej obecnej pracy nauczyciela, pedagoga lub fizjoterapeuty. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Integracja sensoryczna i psychomotoryka na Uniwersytecie DSW Ideis Kraków

⇑Test: sprawdź czy Integracja sensoryczna i psychomotoryka to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt: