Profilaktyka społeczna z elementami wsparcia zawodowego

1. Masz przygotować program profilaktyczny dla młodzieży z osiedla. Od czego zaczynasz?

Od diagnozy: rozmawiam z młodzieżą, szkołami i instytucjami, sprawdzam czynniki ryzyka i zasoby środowiska. Od wybrania gotowego programu, który sprawdził się gdzie indziej. Od plakatów ostrzegających przed zagrożeniami.

2. Osoba długotrwale bezrobotna mówi, że „i tak nikt jej nie zatrudni”. Jak reagujesz?

Pomagam jej dostrzec swoje umiejętności i doświadczenia, a potem wspólnie planujemy małe, osiągalne kroki. Daję jej listę ogłoszeń i zachęcam, żeby wysłała CV. Przyjmuję, że skoro tak uważa, to nie ma sensu jej pomagać.

3. Twój podopieczny kończy terapię uzależnienia i chce wrócić do pracy. Co robisz?

Pomagam mu przygotować się do powrotu na rynek pracy i łączę wsparcie zawodowe z ochroną przed nawrotem. Przekazuję go do urzędu pracy — tam się nim zajmą. Uważam, że powinien najpierw udowodnić, że się zmienił.

4. Jak podchodzisz do współpracy z innymi instytucjami, np. ośrodkiem pomocy społecznej, urzędem pracy czy organizacjami społecznymi?

Aktywnie ją buduję, bo skuteczne wsparcie wymaga połączenia sił wielu instytucji. Współpracuję, gdy ktoś się do mnie zgłosi. Wolę działać sam/sama — współpraca tylko spowalnia.

5. Jak sprawdzisz, czy prowadzony program profilaktyczny przynosi efekty?

Planuję ewaluację od początku: ustalam wskaźniki, zbieram opinie uczestników i na tej podstawie modyfikuję działania. Liczę, ile osób wzięło udział w zajęciach. Nie sprawdzam — skoro program jest realizowany, to działa.

6. Mieszkańcy mówią źle o grupie osób, z którymi pracujesz, i nie chcą ich w okolicy. Co robisz?

Rozmawiam z mieszkańcami, przełamuję stereotypy i szukam okazji do wspólnych działań, które budują zaufanie. Unikam tematu, żeby nie zaogniać sytuacji. Przyznaję im rację — trudno się dziwić.

7. Młody człowiek nie widzi dla siebie przyszłości i zaczyna spędzać czas w ryzykownym towarzystwie. Jak go wspierasz?

Szukam jego mocnych stron i zainteresowań, pomagam znaleźć zajęcia, praktyki lub szkolenie, które dadzą mu perspektywę. Ostrzegam go przed konsekwencjami jego zachowań. Zostawiam sprawę jego rodzinie.

8. Co jest dla Ciebie ważne w pracy z osobami zagrożonymi wykluczeniem?

Szacunek, wiara w ich możliwości i wzmacnianie ich samodzielności, a nie wyręczanie. Załatwianie za nich spraw, żeby było szybciej. Pilnowanie, żeby nie nadużywały pomocy.

9. Jak radzisz sobie z frustracją, gdy efekty Twojej pracy są niewidoczne lub przychodzą powoli?

Doceniam małe postępy, korzystam z superwizji i wsparcia zespołu, dbam o równowagę. Zniechęcam się, ale pracuję dalej. Szybko się wypalam i myślę o zmianie pracy.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Profilaktyka społeczna z elementami wsparcia zawodowego”?

Chęć skutecznego zapobiegania problemom społecznym i pomagania ludziom w powrocie do aktywności zawodowej. Potrzeba uzyskania kwalifikacji przydatnych w pracy w instytucjach pomocowych. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Profilaktyka społeczna z elementami wsparcia zawodowego na WSBezp Giżycko

⇑Test: sprawdź czy Profilaktyka społeczna z elementami wsparcia zawodowego to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt: