Psychoonkologia w praktyce klinicznej

1. Lekarz prosi, żebyś był/była przy rozmowie, w której przekaże pacjentce niepomyślne wieści. Jak się przygotowujesz?

Ustalam z lekarzem przebieg rozmowy, dbam o spokojne miejsce i czas, a po rozmowie zostaję z pacjentką, żeby ją wesprzeć. Przychodzę na rozmowę i reaguję na bieżąco. Odmawiam, bo to wyłącznie zadanie lekarza.

2. Pielęgniarki na oddziale mówią Ci, że są wyczerpane po śmierci kilku pacjentów w krótkim czasie. Co robisz?

Proponuję zespołowi spotkanie, na którym można porozmawiać o stracie, i podpowiadam sposoby dbania o siebie w tej pracy. Radzę im wziąć kilka dni wolnego. Uznaję, że to po prostu część ich zawodu.

3. Rodzina pacjenta prosi, żeby nie mówić mu o rozpoznaniu, bo tego nie zniesie. Jak postępujesz?

Rozmawiam z rodziną o jej obawach, wyjaśniam, że pacjent ma prawo do informacji, i pomagam znaleźć sposób, by przekazać ją z troską. Obiecuję rodzinie, że nie poruszę tego tematu. Pomijam prośbę rodziny i sam/sama od razu mówię pacjentowi o wszystkim.

4. Masz zaplanowane wizyty u wielu pacjentów na różnych salach, a jeden z nich pilnie potrzebuje dłuższej rozmowy. Jak organizujesz dzień?

Ustalam priorytety z zespołem, poświęcam czas temu, kto najbardziej go potrzebuje, a pozostałe spotkania przesuwam i uprzedzam o tym pacjentów. Trzymam się planu i proszę pacjenta, żeby poczekał do jutra. Zaglądam do wszystkich po kolei na chwilę, żeby nikogo nie pominąć.

5. Pacjentka podczas podawania chemioterapii mówi, że nie ma siły na rozmowę. Jak się zachowujesz?

Szanuję to, proponuję krótką obecność albo proste ćwiczenie oddechowe i umawiam się na rozmowę w lepszym momencie. Wychodzę i czekam, aż sama poprosi o spotkanie. Mimo to prowadzę zaplanowaną rozmowę.

6. Czy dobrze się czujesz w pracy w zespole z lekarzami, pielęgniarkami, fizjoterapeutą i dietetykiem?

Tak — lubię wymieniać się obserwacjami i wspólnie planować opiekę nad pacjentem. Tak, choć wolę pracować samodzielnie. Nie, wolę, żeby każdy zajmował się tylko swoją działką.

7. Pacjent objęty opieką paliatywną chce porozmawiać z córką, z którą od lat nie utrzymuje kontaktu. Co robisz?

Pomagam mu nazwać, co chciałby jej przekazać, i za jego zgodą wspieram nawiązanie kontaktu, np. przez list lub telefon. Mówię, że to jego prywatna sprawa. Odradzam mu to, żeby oszczędzić sobie rozczarowania.

8. Rodzina zmarłego pacjenta stoi na korytarzu w szoku i nie wie, co dalej. Jak pomagasz?

Zapewniam im spokojne miejsce, jestem przy nich, pomagam w pierwszych praktycznych krokach i informuję, gdzie mogą szukać wsparcia w żałobie. Składam kondolencje i wracam do swoich obowiązków. Proszę pielęgniarkę, żeby się nimi zajęła.

9. Jak wykorzystujesz wiedzę z kursów i literatury w codziennej pracy przy łóżku chorego?

Przekładam ją na konkretne działania — krótkie interwencje, sposób prowadzenia rozmowy, wsparcie bliskich — a trudne sytuacje omawiam na superwizji. Korzystam z niej, gdy mam czas na zaplanowane sesje. Uważam, że teoria niewiele pomaga w praktyce.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Psychoonkologia w praktyce klinicznej”?

Chęć codziennej pracy z pacjentami onkologicznymi i ich rodzinami na oddziale, w hospicjum lub poradni oraz realnego wspierania zespołu leczącego. Potrzeba lepszego radzenia sobie z trudnymi rozmowami z chorymi w mojej obecnej pracy, np. jako pielęgniarka, lekarz lub psycholog. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Psychoonkologia w praktyce klinicznej na UJ

⇑Test: sprawdź czy Psychoonkologia w praktyce klinicznej to studia dla Ciebie

Przejdź do:

Kontakt:

Wiadomości: