Akademia trenera

1. Firma zamawia u Ciebie szkolenie „z komunikacji”. Od czego zaczynasz?

Od analizy potrzeb: rozmawiam ze zleceniodawcą i przyszłymi uczestnikami, by ustalić, jakie konkretne umiejętności mają się zmienić. Od wybrania gotowego programu, który już kiedyś prowadziłem/prowadziłam. Od przygotowania jak najdłuższej prezentacji o komunikacji.

2. Jak planujesz przebieg szkolenia dla dorosłych?

Łączę krótkie wprowadzenia z ćwiczeniami, pracą na przykładach uczestników i omówieniem wniosków — dorośli uczą się przez doświadczenie. Głównie wykład, a na koniec kilka pytań. Czytam slajdy, bo tak jest najbezpieczniej.

3. Jeden z uczestników od rana podważa wszystko, co mówisz, i komentuje głośno ćwiczenia. Co robisz?

Zachowuję spokój, doceniam jego doświadczenie, w przerwie rozmawiam z nim indywidualnie i włączam go do zadań w konstruktywny sposób. Ignoruję go i prowadzę zajęcia dalej. Publicznie ucinam jego komentarze, żeby pokazać, kto tu rządzi.

4. Ćwiczenie, które zaplanowałeś/zaplanowałaś, zupełnie nie działa w tej grupie. Jak reagujesz?

Elastycznie modyfikuję je lub zastępuję innym, bo ważniejszy jest cel szkolenia niż trzymanie się scenariusza. Kończę je szybciej i przechodzę dalej. Trzymam się planu, nawet jeśli grupa się nudzi.

5. Jak sprawdzasz, czy szkolenie przyniosło efekty?

Oprócz ankiety po zajęciach sprawdzam, czego uczestnicy się nauczyli i czy po pewnym czasie stosują to w pracy. Rozdaję ankiety zadowolenia na koniec dnia. Nie sprawdzam — jeśli nikt nie narzeka, było dobrze.

6. Czy dobrze czujesz się, stojąc przed grupą i prowadząc ją przez cały dzień?

Tak — lubię pracę z grupą, czuję jej energię i potrafię nią kierować. Czasem się stresuję, ale daję radę. Nie — wystąpienia przed ludźmi bardzo mnie paraliżują.

7. W grupie są osoby, które od początku nic nie mówią. Jak je włączasz?

Stosuję pracę w parach i małych grupach, tworzę bezpieczną atmosferę i daję różne formy zabrania głosu. Wywołuję je do odpowiedzi przy całej grupie. Zostawiam je — skoro nie chcą, to ich sprawa.

8. Uczestnicy po szkoleniu mówią, że było miło, ale „w naszej firmie i tak się tego nie da zastosować”. Co z tym robisz?

Traktuję to jako sygnał, by lepiej osadzić treści w realiach uczestników, i proponuję zleceniodawcy działania wspierające wdrożenie po szkoleniu. Przyjmuję to do wiadomości — moja rola kończy się wraz ze szkoleniem. Uważam, że to problem uczestników, nie mój.

9. Jak rozwijasz swój warsztat trenerski?

Obserwuję innych trenerów, proszę o informację zwrotną, korzystam z superwizji i testuję nowe metody pracy z grupą. Prowadzę szkolenia — z czasem i tak nabiorę wprawy. Nie muszę — mam swoje sprawdzone sposoby.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Akademia trenera”?

Chęć profesjonalnego prowadzenia szkoleń i warsztatów, które naprawdę zmieniają sposób pracy uczestników. Chęć lepszego przekazywania wiedzy współpracownikom w obecnej pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Akademia trenera na Uniwersytecie WSB Merito Szczecin

⇑Test: sprawdź czy Akademia trenera to studia dla Ciebie

Przejdź do:

Kontakt:

Wiadomości: