Psychoprofilaktyka zaburzeń dzieci i młodzieży

1. Wychowawczyni zauważa, że zwykle pogodna uczennica od kilku tygodni wycofuje się, nie je obiadu w stołówce i unika rozmów. Co robisz?

Rozmawiam z nią w spokojnych warunkach, informuję rodziców i w razie potrzeby kieruję do specjalisty — takie sygnały mogą zapowiadać poważniejsze trudności. Obserwuję ją jeszcze przez jakiś czas, zanim cokolwiek zrobię. Uznaję, że to typowe dla wieku dorastania i samo minie.

2. Szkoła planuje jednorazowy apel o depresji z udziałem zaproszonego gościa. Jak to oceniasz?

Proponuję uzupełnić go o działania długofalowe — zajęcia rozwijające umiejętności radzenia sobie z emocjami i wsparcie dla wychowawców. Uważam, że to dobry pomysł i nic więcej nie trzeba. Jestem przeciw — mówienie o depresji może tylko podsunąć młodzieży złe pomysły.

3. Uczeń mówi Ci w zaufaniu, że czasem się okalecza, i prosi, żebyś nikomu o tym nie mówił/mówiła. Jak postępujesz?

Przyjmuję to spokojnie, wyjaśniam, że jego bezpieczeństwo jest najważniejsze, i razem ustalamy, kogo trzeba włączyć do pomocy. Obiecuję dyskrecję, ale proszę, żeby więcej tego nie robił. Udaję, że tego nie usłyszałem/usłyszałam — to nie moja sprawa.

4. Co Twoim zdaniem jest istotą profilaktyki zaburzeń psychicznych u dzieci?

Wzmacnianie czynników chroniących — dobrych relacji, umiejętności emocjonalnych, poczucia przynależności — oraz wczesne wychwytywanie trudności. Informowanie dzieci o tym, jakie są zaburzenia psychiczne. Reagowanie dopiero wtedy, gdy pojawi się diagnoza.

5. Rodzice nastolatka bagatelizują jego problemy ze snem, drażliwość i spadek ocen: „To zwykłe lenistwo”. Jak z nimi rozmawiasz?

Spokojnie pokazuję, co zaobserwowałem/zaobserwowałam, wyjaśniam, że takie objawy mogą mieć głębsze przyczyny, i wskazuję, gdzie szukać wsparcia. Przyznaję im rację, ale sugeruję, żeby bardziej go pilnowali. Nie podejmuję tematu — rodzice wiedzą najlepiej.

6. Masz poprowadzić dla młodszych uczniów zajęcia o rozpoznawaniu i nazywaniu emocji. Jak je planujesz?

Przez zabawy, scenki i rozmowy, w których dzieci ćwiczą rozpoznawanie emocji u siebie i innych oraz sposoby radzenia sobie z nimi. Omawiam listę emocji i proszę dzieci, by narysowały jedną z nich. Uważam, że małe dzieci są na takie zajęcia za młode.

7. W klasie narasta wykluczanie jednej osoby — rówieśnicy pomijają ją we wspólnych rozmowach i grupach w sieci. Jakie działanie wybierasz?

Reaguję na konkretną sytuację i jednocześnie pracuję z całą klasą nad relacjami, bo izolacja rówieśnicza zwiększa ryzyko poważnych trudności. Rozmawiam tylko z kilkoma najbardziej aktywnymi uczniami i proszę, by przestali. Czekam, aż konflikt sam wygaśnie.

8. Gdzie widzisz granicę swojej roli jako osoby zajmującej się profilaktyką?

Moim zadaniem jest wczesne rozpoznanie trudności i wsparcie, a diagnozę i leczenie zostawiam specjalistom, z którymi współpracuję. Staram się pomóc dziecku samodzielnie, a specjalistę włączam w ostateczności. Nie zastanawiam się nad tym — robię, co mogę.

9. Jak reagujesz, gdy słyszysz od nastolatków, że chodzenie do psychologa to wstyd?

Rozmawiam o tym otwarcie i staram się zmniejszać to piętno, bo lęk przed oceną często opóźnia szukanie pomocy. Przemilczam to, choć sam/sama myślę inaczej. Zgadzam się — z problemami trzeba radzić sobie samemu.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Psychoprofilaktyka zaburzeń dzieci i młodzieży”?

Chęć wczesnego wspierania dzieci i nastolatków, zanim ich trudności przerodzą się w poważne zaburzenia. Potrzeba lepszego radzenia sobie z problemami emocjonalnymi uczniów lub podopiecznych w mojej pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Psychoprofilaktyka zaburzeń dzieci i młodzieży na WSBezp Gdańsk

⇑Test: sprawdź czy Psychoprofilaktyka zaburzeń dzieci i młodzieży to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt:

Wiadomości: