Logopedia z komunikacją alternatywną (3 semestry)

1. Czy łatwo wychwytujesz różnice w wymowie, np. gdy ktoś mówi „s” zamiast „sz” albo wsuwa język między zęby?

Tak — słyszę takie różnice i zwracam na nie uwagę, także u dorosłych. Czasem, jeśli są wyraźne. Nie słyszę takich różnic.

2. Rodzice dziecka, które nie mówi, boją się, że tablica z symbolami „zablokuje” mu mowę. Jak odpowiadasz?

Spokojnie wyjaśniam, że komunikacja alternatywna zwykle wspiera rozwój mowy, a przede wszystkim już teraz daje dziecku możliwość wyrażania siebie. Mówię, że możemy najpierw poczekać, aż dziecko samo zacznie mówić. Przyznaję im rację i rezygnuję z komunikacji alternatywnej.

3. Jak uczysz dziecko korzystania z książki komunikacyjnej?

Modeluję — mówiąc do dziecka, jednocześnie wskazuję symbole w jego książce w naturalnych sytuacjach, nie wymagając, by od razu powtarzało. Ćwiczymy nazywanie symboli przy stoliku, na kartach. Daję mu książkę i czekam, aż samo zacznie z niej korzystać.

4. Przedszkolak od kilku tygodni ćwiczy głoskę „r” i jest już zniechęcony. Co robisz?

Zamieniam ćwiczenia w zabawę, doceniam każdy postęp i pokazuję rodzicom, jak krótko ćwiczyć w domu. Skracam zajęcia, ale ćwiczenia zostawiam bez zmian. Wymagam powtarzania, aż się uda — to jedyna droga.

5. Dorosły po udarze nie może mówić, ale wszystko rozumie. Jak go wspierasz?

Daję czas na odpowiedź, proponuję tablicę z literami i obrazkami lub aplikację z syntezą mowy i uczę rodzinę nowego sposobu porozumiewania się. Zadaję mu wyłącznie pytania, na które może odpowiedzieć „tak” lub „nie”. Rozmawiam głównie z rodziną, bo on i tak nie odpowie.

6. Dziecko korzystające z komunikatora wskazuje „nie” i „koniec”, gdy proponujesz ćwiczenie. Jak reagujesz?

Szanuję jego komunikat — to dowód, że komunikacja działa — i proponuję wybór innej aktywności albo przerwę. Mówię „jeszcze chwilkę” i kontynuuję. Ignoruję to — to przecież tylko wskazany symbol.

7. Jak dbasz o własny głos i dykcję, skoro będą Twoim narzędziem pracy?

Świadomie — pracuję nad oddechem, artykulacją i higieną głosu, bo wiem, że jestem wzorem dla podopiecznych. Myślę o tym dopiero wtedy, gdy chrypka utrudnia mi pracę. Nie przywiązuję do tego wagi.

8. Jak współpracujesz z nauczycielką z klasy, do której chodzi dziecko korzystające z komunikacji alternatywnej?

Uczę ją modelowania na tablicy, dostarczam słownictwo potrzebne na lekcjach i regularnie wymieniamy się obserwacjami. Przekazuję jej tablicę z krótką instrukcją. To moja praca — w klasie dziecko musi radzić sobie samo.

9. Czy lubisz pracę wymagającą precyzji i wielu powtórzeń, np. ćwiczenia oddechowe i artykulacyjne przed lusterkiem?

Tak — cierpliwie ćwiczę i szukam pomysłów, by powtórki nie były nudne. Mogę, choć szybko mnie to nuży. Nie, takie zajęcia mnie męczą.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Logopedia z komunikacją alternatywną (3 semestry)”?

Chęć pomagania dzieciom i dorosłym w porozumiewaniu się — mową lub za pomocą komunikacji alternatywnej — tak by każdy mógł zostać usłyszany. Potrzeba zdobycia kwalifikacji logopedycznych i poszerzenia oferty zajęć w mojej placówce. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Logopedia z komunikacją alternatywną (3 semestry) na WSBezp Koszalin

⇑Test: sprawdź czy Logopedia z komunikacją alternatywną (3 semestry) to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt: