Psychopedagogika dzieci i młodzieży

1. Nastolatka nawet w upał nosi długie rękawy, a na lekcji zauważasz na jej przedramieniu ślady skaleczeń. Co robisz?

Rozmawiam z nią spokojnie i bez oceniania, okazuję troskę i zgodnie z procedurą włączam pedagoga, psychologa i rodziców. Udaję, że nie widzę, żeby jej nie zawstydzać. Zwracam jej uwagę przy klasie.

2. Jak rozumiesz bunt nastolatków wobec dorosłych?

Jako naturalny etap poszukiwania własnej tożsamości — staram się podtrzymać relację i rozmawiać, nawet gdy jest trudno. Jako przejściowy kłopot, który trzeba przeczekać. Jako brak szacunku, który trzeba stanowczo stłumić.

3. Uczeń przed każdym sprawdzianem skarży się na ból brzucha i zostaje w domu. Co może się za tym kryć?

Lęk przed oceną — rozmawiam z nim, uczę sposobów radzenia sobie ze stresem i szukam wsparcia psychologa. Słaba odporność — warto, by rodzice poszli z nim do lekarza. Wymówka, żeby uniknąć sprawdzianu.

4. Czy wiesz, jak zmieniają się potrzeby dziecka na kolejnych etapach rozwoju — od przedszkola po okres dojrzewania?

Tak — interesuję się psychologią rozwoju i dostosowuję swoje podejście do wieku i dojrzałości dziecka. Ogólnie tak, ale ze wszystkimi pracuję podobnie. Nie zastanawiam się nad tym.

5. Kilkulatek po rozstaniu rodziców zaczął zachowywać się jak młodsze dziecko — płacze przy rozstaniu i nie chce zostawać w przedszkolu. Jak reagujesz?

Rozumiem to jako reakcję na kryzys — daję mu więcej poczucia bezpieczeństwa, rozmawiam z rodzicami i w razie potrzeby proponuję konsultację psychologiczną. Uspokajam rodziców, że to minie, i nic nie zmieniam w pracy z nim. Mówię mu, że jest już za duży na takie zachowania.

6. Uczeń jest stale pomijany przez rówieśników i spędza przerwy sam. Jak działasz?

Obserwuję relacje w grupie, rozmawiam z nim o jego potrzebach i tworzę sytuacje, w których może nawiązać kontakt, np. wspólne zadania. Proszę kilku uczniów, żeby się z nim bawili. Uznaję, że po prostu taki ma charakter.

7. Nastolatek od dłuższego czasu jest apatyczny i mówi: „Nic nie ma sensu, wszystko mi jedno”. Co robisz?

Traktuję to poważnie jako możliwy sygnał depresji — rozmawiam z nim, nie bagatelizuję i pomagam szybko uzyskać specjalistyczną pomoc. Mówię mu, że każdy ma czasem gorszy okres. Nie reaguję — nastolatki już tak mają.

8. Jak postrzegasz psychoedukację rodziców?

Jako ważne narzędzie — tłumaczę rodzicom mechanizmy rozwoju i emocji dziecka, by mogli je lepiej rozumieć i wspierać. Odsyłam rodziców do poradników. Wychowanie to sprawa rodziców, nie moja.

9. Jak radzisz sobie z silnymi emocjami dzieci — złością, rozpaczą, lękiem?

Potrafię spokojnie przy nich być, nazywać emocje i pomagać dziecku je przeżyć, dbając też o własną równowagę. Staram się jak najszybciej je uspokoić, żeby emocje minęły. Unikam takich sytuacji — przytłaczają mnie.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Psychopedagogika dzieci i młodzieży”?

Chęć głębszego rozumienia psychiki i rozwoju dzieci oraz młodzieży, by skuteczniej wspierać je w trudnych momentach. Potrzeba lepszego radzenia sobie z problemami emocjonalnymi uczniów w mojej pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Psychopedagogika dzieci i młodzieży na WSBezp Koszalin

⇑Test: sprawdź czy Psychopedagogika dzieci i młodzieży to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt: