Psychodietetyka dziecięca

1. Mama czterolatka mówi, że synek je tylko kilka produktów i odmawia wszystkiego, co nowe. Co doradzasz?

Wyjaśniam, że niechęć do nowych potraw jest w tym wieku częsta, proponuję spokojne, wielokrotne oswajanie z jedzeniem bez zmuszania, a przy bardzo wąskiej diecie konsultację ze specjalistą. Radzę przemycać warzywa w ulubionych potrawach. Radzę, żeby nie wstawał od stołu, dopóki nie zje.

2. Rodzice nagradzają dziecko słodyczami za zjedzenie obiadu. Jak to oceniasz?

Tłumaczę, że taka nagroda może utrwalać przekonanie, że słodycze są lepsze od reszty jedzenia, i proponuję inne sposoby motywowania. Mówię, że to nic złego, jeśli zdarza się rzadko. Uznaję, że to dobra metoda, skoro działa.

3. Dziesięcioletnia dziewczynka z nadwagą słyszy w szkole przykre uwagi, a rodzice chcą, żeby przeszła na dietę. Co proponujesz?

Zmianę nawyków całej rodziny bez skupiania się na wadze i wyglądzie dziecka, a także wspieranie jej samooceny i rozmowę ze szkołą. Indywidualną dietę redukcyjną tylko dla niej. Radzę, żeby po prostu jadła mniej.

4. Nastolatek po powrocie ze szkoły je bardzo dużo, zwłaszcza gdy jest zestresowany. Na co zwracasz uwagę?

Na związek jedzenia z emocjami — pomagam rozpoznać napięcie i znaleźć inne sposoby radzenia sobie ze stresem, a w razie potrzeby kieruję do psychologa. Radzę rodzicom, żeby nie kupowali przekąsek. Uznaję, że w tym wieku po prostu ma duży apetyt.

5. Jak rozmawiasz o jedzeniu z dzieckiem podczas konsultacji?

Używam prostego, życzliwego języka, nie dzielę produktów na zakazane i dozwolone i angażuję dziecko, np. przez wspólne komponowanie talerza. Rozmawiam głównie z rodzicami, dziecko tylko słucha. Wyjaśniam dziecku, co mu szkodzi i czego nie wolno mu jeść.

6. Rodzice mówią, że posiłki w domu to codzienna walka i wszyscy wstają od stołu zdenerwowani. Co robisz?

Pomagam ustalić podział ról — rodzic decyduje, co i kiedy podaje, a dziecko, ile zje — i proponuję sposoby na spokojniejszą atmosferę przy stole. Proponuję, żeby na razie podawać dziecku tylko to, co lubi. Mówię, że to minie z wiekiem.

7. Zauważasz u dwunastolatki bardzo restrykcyjne jedzenie, liczenie kalorii i silny lęk przed przytyciem. Co robisz?

Traktuję to jako możliwy sygnał zaburzeń odżywiania, rozmawiam z rodzicami i kieruję do lekarza oraz psychologa lub psychiatry dziecięcego. Układam jadłospis z większą liczbą posiłków. Chwalę ją za to, że dba o zdrowie.

8. Czy dobrze czujesz się w pracy z całą rodziną, a nie tylko z jednym pacjentem?

Tak — wiem, że nawyki dziecka zależą od całego domu, i lubię pracować z rodzicami. Tak, choć wolę pracować bezpośrednio z dzieckiem. Nie, wolę indywidualną pracę z dorosłymi.

9. Przedszkole prosi Cię o pomoc w zachęcaniu dzieci do jedzenia warzyw. Co proponujesz?

Zajęcia, na których dzieci wąchają, dotykają i wspólnie przygotowują warzywa, krótkie szkolenie dla personelu i wskazówki dla rodziców. Pogadankę o zdrowym odżywianiu dla dzieci. Podawanie deseru tylko tym dzieciom, które zjedzą warzywa.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Psychodietetyka dziecięca”?

Chęć pomagania dzieciom i ich rodzinom w budowaniu zdrowej, spokojnej relacji z jedzeniem od najmłodszych lat. Potrzeba poszerzenia mojej pracy, np. jako dietetyk, pielęgniarka lub pedagog, o psychologiczne podejście do żywienia dzieci. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie