Specjalista przeciwdziałania przemocy

1. Kobieta zgłasza się do ośrodka i mówi, że partner ją kontroluje, poniża i grozi jej. Od czego zaczynasz?

Słucham bez oceniania, oceniam jej bezpieczeństwo i razem z nią planuję kolejne kroki, informując o dostępnych formach pomocy. Od razu radzę jej, żeby odeszła od partnera. Uznaję, że to konflikt w związku, i proponuję mediację z partnerem.

2. Osoba doświadczająca przemocy kilka razy wycofuje się z podjętych działań i wraca do sprawcy. Jak to rozumiesz?

Wiem, że to częste w mechanizmie przemocy, więc nadal ją wspieram, szanując jej tempo i decyzje. Rozumiem, ale tracę cierpliwość i ograniczam kontakt. Uznaję, że skoro wraca, to nie potrzebuje pomocy.

3. Nauczycielka zgłasza, że uczeń ma powtarzające się siniaki i boi się wracać do domu. Jak działasz?

Uruchamiam procedurę przewidzianą na takie sytuacje i współpracuję ze szkołą, pomocą społeczną i innymi służbami, by zapewnić dziecku bezpieczeństwo. Proszę nauczycielkę, by na razie obserwowała ucznia. Uznaję, że to wewnętrzna sprawa rodziny.

4. Pracujesz w zespole interdyscyplinarnym z policjantem, kuratorem i pedagogiem. Jak widzisz swoją rolę?

Wnoszę wiedzę o mechanizmach przemocy, dbam o przepływ informacji i o to, by działania wszystkich służb były spójne. Przekazuję informacje z mojej instytucji i czekam na decyzje innych. Uważam, że takie spotkania niewiele wnoszą.

5. Jak rozmawiasz z mężczyzną stosującym przemoc, który zaprzecza i obwinia partnerkę?

Zachowuję spokój i stanowczość, nie wchodzę w spór, jasno nazywam przemoc i motywuję go do udziału w programie korekcyjnym. Unikam rozmowy i kontaktuję się tylko z osobą pokrzywdzoną. Przyjmuję jego wersję, skoro brzmi przekonująco.

6. Czy potrafisz zachować równowagę emocjonalną, słuchając relacji o krzywdzie i cierpieniu?

Tak — jestem empatyczny/empatyczna, ale dbam o swoje granice i korzystam z superwizji. Zwykle tak, choć niektóre historie długo mnie nie opuszczają. Nie, takie historie bardzo mnie przytłaczają.

7. Instytucja, w której pracujesz, chce prowadzić działania zapobiegające przemocy w lokalnej społeczności. Co proponujesz?

Warsztaty dla rodziców i młodzieży, szkolenia dla pracowników instytucji i czytelną informację, gdzie szukać pomocy. Rozwieszenie ulotek w urzędzie. Uważam, że profilaktyka nie przynosi efektów.

8. Starsza kobieta mówi, że dorosły syn zabiera jej emeryturę i nie pozwala jej wychodzić z domu. Jak to oceniasz?

Rozpoznaję przemoc ekonomiczną i izolowanie, oceniam jej sytuację i planuję wsparcie we współpracy z innymi służbami. Proponuję, by porozmawiała z synem. Uznaję, że to rodzinna sprawa finansowa.

9. Jak dokumentujesz rozmowy z osobami doświadczającymi przemocy?

Rzetelnie i rzeczowo zapisuję fakty oraz słowa rozmówcy, dbając o poufność i ochronę danych. Robię krótkie notatki z własnymi wnioskami. Niczego nie zapisuję, żeby nie tracić czasu.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Specjalista przeciwdziałania przemocy”?

Chęć profesjonalnego pomagania osobom doświadczającym przemocy i pracy w instytucjach, które jej przeciwdziałają. Potrzeba lepszego rozpoznawania przemocy i reagowania na nią w mojej obecnej pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Specjalista przeciwdziałania przemocy na Uniwersytecie WSB Merito Gdańsk

⇑Test: sprawdź czy Specjalista przeciwdziałania przemocy to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt: