Diagnoza i terapia integracji sensorycznej

1. Mama opowiada, że jej sześciolatek nie znosi metek w ubraniach, unika mycia głowy i płacze przy obcinaniu paznokci. Jak to rozumiesz?

Jako możliwy sygnał nadwrażliwości dotykowej, który wymaga rzetelnej diagnozy, a nie od razu gotowej etykiety. Jako problem sensoryczny i od razu proponuję ćwiczenia z masażem. Jako kaprysy, z których dziecko pewnie wyrośnie.

2. Planujesz pierwsze spotkanie diagnostyczne. Z czego składa się dla Ciebie rzetelna diagnoza integracji sensorycznej?

Z wywiadu z rodzicami, standaryzowanych prób, obserwacji klinicznej dziecka w ruchu i analizy opinii innych specjalistów. Głównie z kwestionariusza wypełnionego przez rodziców. Wystarczy mi krótka obserwacja dziecka podczas zabawy.

3. Podczas badania dziecko szybko się męczy, „przelewa się” przez krzesło i ledwo utrzymuje równowagę na jednej nodze. Na co zwracasz uwagę?

Na możliwe obniżone napięcie mięśniowe i trudności w przetwarzaniu bodźców przedsionkowych i proprioceptywnych — notuję to i sprawdzam w kolejnych próbach. Zapisuję, że dziecko jest mało sprawne ruchowo. Uznaję, że po prostu nie chce mu się współpracować.

4. Diagnoza jest gotowa. Jak omawiasz jej wyniki z rodzicami?

Prostym językiem tłumaczę, co zaobserwowałem/zaobserwowałam, jak to wpływa na codzienne funkcjonowanie dziecka i jaki plan terapii proponuję. Wręczam pisemną opinię i odpowiadam na pytania, jeśli jakieś padną. Przesyłam opinię mailem bez omówienia.

5. Dziecko podczas terapii domaga się coraz mocniejszych wrażeń — chce się huśtać szybciej i wyżej. Jak reagujesz?

Dozuję bodźce, obserwuję reakcje dziecka, także te opóźnione, i dbam, by stymulacja je regulowała, a nie nadmiernie pobudzała. Pozwalam, skoro sprawia mu to radość. Przerywam zajęcia, bo dziecko jest zbyt ruchliwe.

6. Czy lubisz pracę w ruchu — na materacach, przy huśtawkach, platformach i torach przeszkód, często w roli partnera do zabawy?

Tak — dobrze czuję się w takiej aktywnej, zabawowej formie pracy z dzieckiem. Tak, ale wolę spokojniejsze zajęcia przy stoliku. Nie, wolę pracę głównie z dokumentacją.

7. W trakcie diagnozy zauważasz objawy, które mogą wskazywać na problem neurologiczny, ze wzrokiem lub ze słuchem. Co robisz?

Kieruję rodziców do odpowiedniego lekarza lub specjalisty i uwzględniam jego zalecenia przy planowaniu terapii. Odnotowuję to w opinii i rozpoczynam terapię SI. Zakładam, że terapia SI rozwiąże wszystkie trudności.

8. Rodzice pytają, co mogą robić w domu między zajęciami. Co im proponujesz?

Przygotowuję „dietę sensoryczną” dopasowaną do dziecka — konkretne zabawy i aktywności, które wpasują się w codzienny rytm rodziny. Polecam ogólne zabawy ruchowe z internetu. Mówię, że wystarczy terapia w gabinecie.

9. Po kilku miesiącach terapii chcesz sprawdzić, czy przynosi ona efekty. Jak to robisz?

Porównuję wyniki ponownej oceny z diagnozą wyjściową, zbieram obserwacje rodziców i nauczycieli i w razie potrzeby modyfikuję plan. Pytam rodziców, czy widzą poprawę. Kontynuuję te same ćwiczenia bez oceny postępów.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Diagnoza i terapia integracji sensorycznej”?

Chęć samodzielnego diagnozowania zaburzeń przetwarzania sensorycznego i prowadzenia terapii SI w gabinecie lub placówce. Potrzeba lepszego rozumienia zachowań dzieci, z którymi pracuję jako nauczyciel, pedagog lub fizjoterapeuta. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Diagnoza i terapia integracji sensorycznej na ULT

⇑Test: sprawdź czy Diagnoza i terapia integracji sensorycznej to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty

Przejdź do:

Kontakt:

Wiadomości: