Epidemiologia na UMB w Białymstoku, czyli podyplomowe studia o zdrowiu całych populacji + test

• Czym właściwie zajmuje się epidemiolog
• Dla kogo są te studia
• Jak wyglądają studia
• Program: od demografii do programów zdrowotnych
• Czego słuchacze mają się nauczyć w praktyce
• Gdzie przydaje się dyplom
• Krótko mówiąc

⇑Czym właściwie zajmuje się epidemiolog

Lekarz patrzy na jednego pacjenta, epidemiolog — na tysiące ludzi naraz. Interesuje go, jak często dana choroba występuje, kogo dotyka najczęściej, co ją wywołuje i co można zrobić, żeby zachorowań było mniej. Pracuje na liczbach, ale wnioski z tych liczb przekładają się na bardzo konkretne decyzje: gdzie zorganizować szczepienia, które badania przesiewowe mają sens, jak zareagować na ognisko zakażeń w szkole czy szpitalu.

Ostatnie lata pokazały, że to nie jest wiedza tylko dla wąskiego grona specjalistów. Umiejętność czytania danych o zdrowiu przydaje się w urzędach, w placówkach medycznych, w inspekcjach, a nawet w firmach spożywczych.

⇑Dla kogo są te studia

Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, a dokładniej jego Wydział Nauk o Zdrowiu, kieruje ofertę do osób z dyplomem magistra lub ukończonymi jednolitymi studiami magisterskimi. Lista dziedzin, z których mogą przyjść słuchacze, jest wyjątkowo szeroka. Uczelnia wymienia między innymi:

• lekarzy, lekarzy dentystów i lekarzy weterynarii,
• absolwentów pielęgniarstwa, położnictwa, farmacji, analityki medycznej, fizjoterapii, dietetyki, kosmetologii i elektroradiologii,
• osoby po zdrowiu publicznym, biotechnologii i technologii żywności,
• absolwentów ochrony środowiska, inżynierii środowiskowej, chemii, biologii i fizyki,
• ekonomistów, menedżerów i osoby po administracji publicznej.

Taki przekrój ma sens, bo w praktyce epidemiologia to praca zespołowa. Przy jednym stole siedzą lekarz, statystyk, urzędnik i specjalista od środowiska, a każdy wnosi coś innego.

⇑Jak wyglądają studia

Studia trwają dwa semestry i są prowadzone w formie niestacjonarnej, więc da się je pogodzić z pracą na etacie. Część zajęć odbywa się z wykorzystaniem kształcenia na odległość, a sporą część materiału słuchacze przerabiają samodzielnie. Program nie przewiduje praktyk zawodowych, za to część przedmiotów nastawiona jest na umiejętności praktyczne — analizę danych, planowanie badań czy przygotowanie programów zdrowotnych.

Każdy przedmiot kończy się zaliczeniem pisemnym. Ostatnim krokiem jest praca końcowa, którą trzeba złożyć, żeby ukończyć studia. Absolwent uzyskuje kwalifikacje na poziomie 7 Polskiej Ramy Kwalifikacji.

⇑Program: od demografii do programów zdrowotnych

Plan zajęć łączy teorię z narzędziami, których epidemiolog używa w codziennej pracy. W programie znalazły się:

• Demografia i biostatystyka — fundament, bez którego trudno zrozumieć jakiekolwiek dane o zdrowiu,
• Organizacja nadzoru sanitarno-epidemiologicznego — jak działa ten system w Polsce i w Europie oraz jakie przepisy go regulują,
• Monitoring stanu zdrowia populacji i Zdrowie środowiskowe,
• Epidemiologia chorób zakaźnych oraz Epidemiologia chorób niezakaźnych,
• Epidemiologia nowotworów,
• Programy zdrowotne i Promocja zdrowia w praktycznym wydaniu.

Przy chorobach niezakaźnych mowa nie tylko o sercu i nowotworach. Słuchacze zajmują się też urazami, chorobami psychicznymi, metabolicznymi, układu ruchu i oddechowego, a także problemami związanymi z żywnością i sposobem żywienia. Przy chorobach zakaźnych ważnym wątkiem są zakażenia szpitalne i zagrożenia, które przekraczają granice państw.

⇑Czego słuchacze mają się nauczyć w praktyce

Z opisu efektów uczenia się wynika, że studia mają przygotować do samodzielnej pracy, a nie tylko do rozumienia cudzych raportów. Absolwent powinien umieć właściwie postawić problem badawczy, dobrać rodzaj badania epidemiologicznego, napisać jego protokół, zebrać dane i zbudować z nich bazę. Potem przychodzi analiza: wybór metod statystycznych, interpretacja wyników i ocena, czy dana zależność jest rzeczywiście przyczynowa, czy tylko przypadkowa.

Ważna jest też strona bardziej operacyjna. Słuchacze uczą się rozpoznawać i opracowywać ognisko epidemiczne, planować populacyjne badania przesiewowe i oceniać, czy przynoszą zamierzony efekt. Do tego dochodzi krytyczne czytanie ekspertyz o stanie zdrowia, wskazywanie priorytetów zdrowotnych i przedstawianie wyników tak, żeby zrozumieli je ludzie spoza branży.

Uczelnia kładzie nacisk także na kompetencje miękkie: współpracę w zespole interdyscyplinarnym, świadomość własnych ograniczeń i wiedzę, kiedy zwrócić się do eksperta.

⇑Gdzie przydaje się dyplom

Według uczelni absolwenci mogą znaleźć zatrudnienie w wielu miejscach, między innymi w:

• Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stacjach sanitarno-epidemiologicznych,
• podmiotach leczniczych, na przykład przy kontroli zakażeń w szpitalu,
• administracji rządowej i samorządowej oraz instytucjach ubezpieczeń zdrowotnych i społecznych,
• Inspekcji Weterynaryjnej, Farmaceutycznej i Ochrony Środowiska,
• przemyśle spożywczym i żywieniu zbiorowym,
• placówkach edukacyjnych i instytucjach pomocy społecznej.

Dla wielu osób te studia nie oznaczają zmiany zawodu, tylko poszerzenie dotychczasowej pracy. Pielęgniarka zyskuje narzędzia do pracy w zespole kontroli zakażeń, urzędnik lepiej rozumie dane, na podstawie których planuje programy zdrowotne, a technolog żywności spojrzy na produkcję z perspektywy bezpieczeństwa konsumentów.

⇑Krótko mówiąc

Epidemiologia na Uniwersytecie Medycznym w Białymstoku to dwusemestralne, niestacjonarne studia podyplomowe dla osób, które chcą patrzeć na zdrowie przez pryzmat całych społeczności. Program łączy statystykę, demografię i nadzór sanitarny z praktycznym planowaniem badań i programów zdrowotnych. Najwięcej skorzystają ci, którzy już pracują w ochronie zdrowia, inspekcji lub administracji i chcą lepiej rozumieć dane, na których opierają swoje decyzje. Aktualne zasady kwalifikacji i opłaty warto sprawdzić w serwisie rekrutacyjnym uczelni, bo różnią się między naborami.

Test Predyspozycji

Odpowiedz na wszystkie pytania i sprawdź, czy „Studia podyplomowe Epidemiologia” to kierunek dla Ciebie! (test)