Asystent osoby niepełnosprawnej i starszej

1. Starsza pani, której pomagasz, chce sama zrobić herbatę, choć zajmuje jej to dużo czasu. Co robisz?

Pozwalam jej działać samodzielnie, jestem obok i pomagam tylko wtedy, gdy o to poprosi — jej niezależność jest ważna. Robię herbatę za nią, żeby było szybciej. Mówię, że nie mamy na to czasu.

2. Jak zwracasz się do osoby poruszającej się na wózku, gdy towarzyszy jej ktoś z rodziny?

Bezpośrednio do niej — to ona decyduje o swoich sprawach. Zależy od sytuacji, czasem łatwiej porozmawiać z opiekunem. Do opiekuna — tak jest wygodniej.

3. Osoba, której pomagasz, ma trudności z pamięcią i kilka razy pyta o to samo. Jak reagujesz?

Spokojnie i życzliwie odpowiadam za każdym razem, pilnując, by nie poczuła się zawstydzona. Odpowiadam, ale daję do zrozumienia, że już o tym mówiłem/mówiłam. Irytuje mnie to i przestaję odpowiadać.

4. Masz towarzyszyć osobie z niepełnosprawnością w urzędzie, u lekarza i na zakupach. Jak się do tego przygotowujesz?

Ustalam z nią plan, sprawdzam dostępność miejsc i dojazdu, a na miejscu wspieram ją, nie wyręczając w decyzjach. Idę z nią i załatwiam wszystko za nią. Uważam, że powinna sobie radzić sama.

5. Czy umiesz bezpiecznie pomóc komuś przy przemieszczaniu się, np. przy wstawaniu czy przesiadaniu?

Chcę się tego nauczyć porządnie, by dbać o bezpieczeństwo podopiecznego i własny kręgosłup. Radzę sobie intuicyjnie. Nie, i nie zamierzam się tego uczyć.

6. Podopieczny ma inne zdanie niż Ty na temat sposobu spędzania dnia. Co robisz?

Szanuję jego wybór, nawet jeśli sam/sama zrobiłbym/zrobiłabym inaczej, o ile nie zagraża to jego bezpieczeństwu. Próbuję go przekonać do swojego pomysłu. Robię po swojemu — wiem lepiej.

7. Zauważasz, że stan podopiecznego wyraźnie się pogarsza. Jak postępujesz?

Informuję jego bliskich lub opiekuna medycznego i nie podejmuję decyzji poza swoimi kompetencjami. Czekam, czy samo przejdzie. Sam/sama decyduję, jakie leki mu podać.

8. Jak dbasz o siebie w pracy, która bywa wymagająca fizycznie i emocjonalnie?

Świadomie — dbam o odpoczynek, granice i rozmawiam o trudnościach z zespołem lub superwizorem. Czasem o tym myślę, ale zwykle nie mam na to czasu. Nie zastanawiam się nad tym.

9. Osoba, której pomagasz, czuje się samotna i wycofana. Co możesz zrobić?

Rozmawiam z nią o jej zainteresowaniach i pomagam utrzymać kontakty z bliskimi oraz udział w życiu społeczności. Włączam jej telewizor, żeby nie było cicho. To nie należy do moich obowiązków.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Asystent osoby niepełnosprawnej i starszej”?

Chęć wspierania osób z niepełnosprawnościami i osób starszych w codziennym życiu tak, by mogły jak najdłużej zachować samodzielność i godność. Uzyskanie kwalifikacji do pracy w usługach opiekuńczych lub w organizacji pomocowej. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Asystent osoby niepełnosprawnej i starszej na WSH Leszno

⇑Test: sprawdź czy Asystent osoby niepełnosprawnej i starszej to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty