Logopedia z komunikacją alternatywną

1. Do gabinetu trafia przedszkolak z autyzmem, który nie mówi, ale ciągnie mamę za rękę, gdy czegoś chce. Co myślisz?

Że on już się komunikuje — trzeba dać mu skuteczniejszy sposób, np. symbole graficzne, i równolegle wspierać rozwój mowy. Że trzeba ćwiczyć mowę i poczekać, aż zacznie mówić. Że nic nie da się zrobić, dopóki nie zacznie mówić.

2. Rodzice obawiają się, że komunikacja alternatywna sprawi, iż dziecko przestanie próbować mówić. Co im odpowiadasz?

Spokojnie wyjaśniam, że wspomaganie komunikacji zwykle wspiera rozwój mowy i zmniejsza frustrację, i pokazuję, jak będziemy pracować. Mówię, że to decyzja terapeuty. Rezygnuję z tej metody, żeby ich nie niepokoić.

3. Przygotowujesz dla dziecka indywidualną tablicę komunikacyjną. Od czego zaczynasz?

Od obserwacji i rozmowy z rodziną: co dziecko lubi, czego potrzebuje, gdzie spędza czas — i dobieram słownictwo do jego życia. Od gotowego zestawu najczęściej używanych symboli. Od zakupu najdroższego urządzenia.

4. Dorosły pacjent po udarze ma afazję i nie potrafi wypowiedzieć prostych próśb. Jak możesz mu pomóc?

Prowadzę terapię mowy, a jednocześnie wprowadzam pomoce — gesty, piktogramy, komunikator — żeby mógł się porozumieć już teraz. Ćwiczę z nim wyłącznie mowę. Proszę rodzinę, żeby domyślała się, o co mu chodzi.

5. Czy masz cierpliwość do bardzo powolnych postępów, gdy dziecko długo uczy się wskazywać pierwsze symbole?

Tak — każdy mały krok jest dla mnie sukcesem. Tak, choć bywa to dla mnie frustrujące. Nie, potrzebuję szybkich efektów.

6. Czy obsługa urządzeń i aplikacji do komunikacji — komunikatorów z syntezą mowy, tabletów z symbolami — to dla Ciebie przyjemność czy kłopot?

Przyjemność — chętnie poznaję nowe narzędzia. Poradzę sobie, choć wolę tradycyjne metody. Wolę unikać technologii.

7. Dziecko świetnie korzysta z tablicy komunikacyjnej w gabinecie, ale w przedszkolu nikt jej nie używa. Co robisz?

Szkolę nauczycieli i rodziców, pokazuję, jak modelować komunikację w codziennych sytuacjach. Przekazuję przedszkolu kopię tablicy. Uznaję, że wystarczą zajęcia w gabinecie.

8. Jak przygotowujesz się do diagnozy logopedycznej dziecka, które słabo się komunikuje?

Zbieram wywiad, obserwuję dziecko w zabawie, badam rozumienie mowy, sprawność aparatu artykulacyjnego i sposoby, w jakie już się porozumiewa. Badam głównie wymowę głosek. Opieram się wyłącznie na opinii rodziców.

9. Uczeń z mózgowym porażeniem dziecięcym wszystko rozumie, ale mówi bardzo niewyraźnie. Jak wspierasz go w szkole?

Dobieram mu system komunikacji wspomagającej i uczę nauczycieli oraz rówieśników, jak z nim rozmawiać. Proszę nauczycieli o cierpliwość. Proponuję, żeby na lekcjach odpowiadał tylko pisemnie.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Logopedia z Komunikacją Alternatywną”?

Chęć pomagania osobom, które nie mówią lub mówią niewiele, w porozumiewaniu się z otoczeniem. Potrzeba poszerzenia kompetencji w mojej obecnej pracy nauczyciela, pedagoga lub terapeuty. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Logopedia z komunikacją alternatywną na Jański

⇑Test: sprawdź czy Logopedia z Komunikacją Alternatywną to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty