Terapia rodzin

1. Na sesję przychodzi rodzina: rodzice skarżą się na zbuntowanego nastolatka, a on milczy. Jak prowadzisz rozmowę?

Daję głos każdemu, także nastolatkowi, i szukam, jak jego zachowanie wiąże się z tym, co dzieje się w całej rodzinie. Rozmawiam głównie z rodzicami, bo to oni przyszli po pomoc. Proszę rodziców, żeby w przyszłości przyprowadzali syna osobno, bo przy nich nic nie powie.

2. Czy przekonuje Cię myśl, że problem jednej osoby w rodzinie często pełni jakąś funkcję dla całego systemu rodzinnego?

Tak — patrzenie na rodzinę jak na system wydaje mi się bardzo trafne i chcę je pogłębić. Częściowo, choć zwykle szukam przyczyny w konkretnej osobie. Nie, każdy sam odpowiada za swoje problemy.

3. Podczas spotkania małżonkowie zaczynają się kłócić i nawzajem obwiniać. Co robisz?

Spokojnie zatrzymuję wymianę oskarżeń, nazywam to, co się dzieje, i pomagam każdemu powiedzieć, czego naprawdę potrzebuje. Czekam, aż emocje same opadną. Staję po stronie osoby, która wydaje mi się mniej winna.

4. Po sesji jedna z osób prosi Cię o rozmowę w cztery oczy i zdradza sekret, o którym reszta rodziny nie wie. Jak reagujesz?

Zastanawiam się, jak ta tajemnica wpływa na pracę z całą rodziną, i otwarcie omawiam z tą osobą zasady poufności w terapii. Wysłuchuję jej, ale nie wiem, co dalej z tym zrobić. Na najbliższym spotkaniu mówię o tym wszystkim.

5. Członkowie rodziny opowiadają tę samą sytuację zupełnie inaczej. Jak to traktujesz?

Jako cenną informację o tym, jak każdy z nich przeżywa relacje — nie szukam jednej prawdy. Próbuję ustalić, która wersja jest najbliższa faktom. Uznaję, że ktoś po prostu kłamie.

6. W pracy — w szkole, poradni czy szpitalu — widzisz, że trudności dziecka wynikają z napięć w domu. Co myślisz?

Że pomoc będzie skuteczniejsza, jeśli obejmie całą rodzinę, i chcę umieć taką pomoc prowadzić. Że warto byłoby skierować rodzinę do specjalisty. Że to, co dzieje się w domu, nie jest moją sprawą.

7. Czy jesteś gotów/gotowa przyglądać się także własnej historii rodzinnej i pracować pod superwizją?

Tak — wiem, że to ważna część przygotowania do pracy terapeuty. Raczej tak, choć trochę mnie to niepokoi. Nie, moje sprawy nie mają tu znaczenia.

8. Rodzina przeżywa trudną zmianę: rozwód, poważną chorobę lub śmierć bliskiej osoby. Na czym się skupiasz?

Pomagam jej członkom rozmawiać o stracie, odnaleźć nowe role i wzajemne wsparcie. Daję rodzinie ogólne rady, jak sobie radzić. Mówię, że czas leczy rany, i na tym poprzestaję.

9. Jak radzisz sobie z silnymi emocjami kilku osób naraz w jednym pokoju?

Dobrze — potrafię zachować spokój i neutralność, nawet gdy atmosfera jest napięta. Różnie, czasem czuję się przytłoczony/przytłoczona. Źle, zdecydowanie wolę rozmowy z jedną osobą.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Terapia rodzin”?

Chęć profesjonalnej pomocy rodzinom i parom w kryzysie oraz rozwoju w kierunku pracy terapeutycznej. Chęć lepszego rozumienia rodzin, z którymi spotykam się w pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie