Surdopedagogika i tyflopedagogika

1. Do Twojej klasy trafia uczeń, który słabo słyszy i korzysta z aparatów słuchowych. Jak organizujesz lekcję?

Sadzam go tak, by widział moją twarz, mówię wyraźnie, wspieram się obrazem i pismem oraz sprawdzam, czy wszystko zrozumiał. Proszę go, żeby siedział w pierwszej ławce, i prowadzę lekcję jak zawsze. Zakładam, że skoro ma aparaty, słyszy wszystko jak inni.

2. Niewidoma uczennica ma poznać na lekcji przyrody budowę kwiatu. Co przygotowujesz?

Prawdziwe rośliny i wypukły model, które może dokładnie obejrzeć dotykiem, oraz opis słowny krok po kroku. Dokładny opis słowny rysunku z podręcznika. Zwalniam ją z tej części lekcji.

3. Czy chciał(a)byś nauczyć się języka migowego i pisma punktowego dla niewidomych?

Tak — to dla mnie naturalny sposób, żeby naprawdę porozumiewać się z uczniami. Może, jeśli będzie to konieczne. Nie, wydaje mi się to zbyt trudne i niepotrzebne.

4. Rodzice dziecka słabowidzącego martwią się, czy poradzi sobie w zwykłej szkole. Jak z nimi rozmawiasz?

Spokojnie wyjaśniam, jakie wsparcie i pomoce są możliwe, i proponuję wspólny plan działania ze szkołą. Mówię, że na pewno jakoś to będzie. Sugeruję, żeby nie wysyłali dziecka do zwykłej szkoły.

5. Głuchy uczeń denerwuje się, bo koledzy nie rozumieją, co chce powiedzieć. Co robisz?

Pomagam mu wyrazić myśl, uczę klasę kilku prostych znaków i prowadzę zajęcia o różnych sposobach komunikacji. Tłumaczę kolegom, co miał na myśli. Każę mu się uspokoić i nie przeszkadzać.

6. Niewidomy nastolatek chce samodzielnie dojeżdżać do szkoły. Jak podchodzisz do jego planu?

Wspieram go — razem z rodzicami i instruktorem orientacji przestrzennej ćwiczymy trasę i budujemy jego pewność siebie. Uważam, że to dobry pomysł, ale wolałbym/wolałabym, żeby ktoś zawsze z nim jeździł. Odradzam, bo to zbyt niebezpieczne.

7. Jak reagujesz, gdy pracujesz z uczniem bardzo powoli, a efekty są ledwo zauważalne?

Cieszę się z małych kroków, dokumentuję postępy i szukam nowych sposobów dotarcia do ucznia. Bywam zniechęcony/zniechęcona, ale robię swoje. Szybko tracę motywację, gdy nie widzę efektów.

8. Szkoła kupiła programy powiększające tekst i czytające na głos, ale nikt z nich nie korzysta. Co robisz?

Uczę się ich obsługi, pokazuję je uczniom i nauczycielom oraz dobieram ustawienia do potrzeb konkretnych dzieci. Przypominam dyrekcji, że takie programy są dostępne. Uznaję, że skoro nikt ich nie używa, to nie są potrzebne.

9. Pracujesz z dzieckiem, które ma jednocześnie uszkodzony słuch i wzrok. Jak podchodzisz do takiego wyzwania?

Z ciekawością — szukam kanałów, które dziecko wykorzystuje najlepiej, np. dotyku, i współpracuję z innymi specjalistami. Z obawą, ale próbuję metod, które już znam. Uważam, że to zadanie wyłącznie dla ośrodka specjalnego.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Surdopedagogika i tyflopedagogika”?

Chęć profesjonalnego wspierania uczniów z niepełnosprawnością słuchu i wzroku w edukacji i codziennym życiu. Potrzeba zdobycia dodatkowych kwalifikacji do pracy w szkole lub placówce. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie