Integracja sensoryczna – diagnoza i terapia dzieci z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego

1. Dziecko płacze przy myciu głowy i obcinaniu paznokci, a metki w ubraniach doprowadzają je do złości. O czym może to świadczyć?

O nadwrażliwości dotykowej — warto ją dokładnie zdiagnozować i zaplanować pracę nad modulacją bodźców. O wrażliwości, która zwykle sama mija z wiekiem. O tym, że dziecko jest po prostu rozpieszczone.

2. Inne dziecko ciągle się kręci, skacze, obija o meble i szuka mocnych wrażeń. Jak to rozumiesz?

Jako możliwe poszukiwanie bodźców przedsionkowych i proprioceptywnych, które trzeba zaspokajać w bezpieczny, zaplanowany sposób. Jako nadpobudliwość, którą trzeba wyciszać. Jako zwykłą niegrzeczność.

3. Dziecko ma dobrą siłę mięśni, ale gubi się, gdy musi zaplanować nową czynność ruchową, np. wejść na nieznany przyrząd. Co bierzesz pod uwagę?

Możliwe trudności z praksją — pomagam rozłożyć zadanie na etapy i stopniowo budować plan ruchu. Że brakuje mu odwagi. Że po prostu mu się nie chce.

4. Rodzice dziecka z nadwrażliwością proszą o wskazówki do pracy w domu. Co proponujesz?

Indywidualną dietę sensoryczną — zestaw codziennych aktywności i zmian w otoczeniu dopasowanych do potrzeb dziecka. Ogólne zalecenie, żeby dziecko dużo się ruszało. Żeby unikali wszystkich trudnych sytuacji.

5. Nauczycielka skarży się, że dziecko, z którym pracujesz, nie potrafi usiedzieć w ławce i przeszkadza. Jak reagujesz?

Konsultuję się z nią, wyjaśniam przyczyny i proponuję proste zmiany, np. przerwy ruchowe, poduszkę sensoryczną czy miejsce z dala od hałasu. Mówię, że terapia potrwa i trzeba poczekać. Uważam, że to problem szkoły.

6. Jak odróżniasz trudności w przetwarzaniu bodźców od zachowań wynikających z innych przyczyn, np. emocjonalnych czy wychowawczych?

Analizuję wywiad, wyniki prób i obserwacje z różnych sytuacji, a w razie wątpliwości konsultuję się z psychologiem. Opieram się głównie na relacji rodziców. Każde trudne zachowanie traktuję jako problem sensoryczny.

7. Dziecko z obniżoną wrażliwością słabo reaguje na bodźce, jest ospałe i trudno je zaangażować. Jak planujesz zajęcia?

Dobieram intensywniejsze, zróżnicowane bodźce i sprawdzam, co pobudza dziecko do aktywności i uwagi. Prowadzę standardowe zajęcia i czekam na reakcję. Uznaję, że dziecko po prostu nie chce współpracować.

8. Czy interesuje Cię neurobiologiczne podłoże przetwarzania bodźców?

Tak — chcę rozumieć, co dzieje się w układzie nerwowym dziecka, by lepiej dobierać terapię. Trochę, ale wolę praktykę. Nie, teoria mnie nie interesuje.

9. Dziecko podczas zajęć nagle przeciąża się bodźcami i wpada w złość. Co robisz?

Przerywam aktywność, wyciszam otoczenie, pomagam mu się uspokoić, a potem analizuję, co wywołało reakcję. Czekam, aż się uspokoi, i kontynuujemy. Upominam je za złe zachowanie.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Integracja sensoryczna – diagnoza i terapia dzieci z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego”?

Chęć specjalizacji w diagnozie i terapii dzieci z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego oraz wspierania ich rodzin i nauczycieli. Potrzeba lepszego zrozumienia trudności sensorycznych dzieci, z którymi pracuję na co dzień. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie