Mediacje

1. Dwóch współpracowników od miesięcy nie odzywa się do siebie, a kierowniczka prosi Cię o pomoc. Od czego zaczynasz?

Od osobnych rozmów z każdym z nich, żeby wyjaśnić zasady mediacji i upewnić się, że obaj chcą w niej dobrowolnie uczestniczyć. Od wspólnego spotkania, na którym każdy powie, co go boli. Od ustalenia, kto ma rację, i przekazania tego kierowniczce.

2. W trakcie mediacji masz wyraźnie wyrobione zdanie, która strona ma słuszność. Jak się zachowujesz?

Zachowuję swoje zdanie dla siebie i dbam, by obie strony czuły, że traktuję je jednakowo. Delikatnie sugeruję rozwiązanie bliższe stronie, która moim zdaniem ma rację. Mówię otwarcie, kto według mnie ma słuszność — to przyspieszy sprawę.

3. Jedna ze stron wybucha płaczem, a druga przewraca oczami. Co robisz?

Zatrzymuję rozmowę, uznaję emocje, w razie potrzeby proponuję przerwę i przypominam ustalone zasady wzajemnego szacunku. Czekam, aż się uspokoi, i kontynuuję jak gdyby nigdy nic. Kończę mediację, bo emocje są zbyt duże.

4. Znajomy pyta Cię przy kawie, jak skończyła się głośna sprawa sąsiedzka, którą prowadziłeś/prowadziłaś. Co odpowiadasz?

Uprzejmie odmawiam — przebieg mediacji jest poufny, niezależnie od tego, kto pyta. Opowiadam ogólnikowo, bez nazwisk. Opowiadam wszystko — to przecież tylko znajomy.

5. Strony mówią o swoich stanowiskach: „Chcę mieszkanie” i „Ja też chcę mieszkanie”. Jak prowadzisz rozmowę dalej?

Dopytuję o potrzeby i interesy, które kryją się za tymi stanowiskami, bo tam często są możliwe rozwiązania. Proponuję podział po połowie, żeby było sprawiedliwie. Uznaję, że skoro obie strony chcą tego samego, porozumienie jest niemożliwe.

6. Strony są blisko porozumienia, ale ich wstępne ustalenia są nieprecyzyjne. Co robisz?

Pomagam im doprecyzować, kto, co i w jakim terminie zrobi, tak by ugoda była jasna i możliwa do wykonania. Spisuję ogólne ustalenia, a szczegóły zostawiam stronom. Zamykam spotkanie, żeby nie ryzykować nowego sporu.

7. Jak reagujesz, gdy ktoś w rozmowie przerywa i podnosi głos?

Spokojnie, ale stanowczo zatrzymuję rozmowę i przywracam zasady, nie dając się wciągnąć w spór. Próbuję przekrzyczeć, żeby odzyskać kontrolę. Wycofuję się i czekam, aż sytuacja sama się wyciszy.

8. W jakich obszarach chciałbyś/chciałabyś prowadzić mediacje?

Mam wyraźne zainteresowania — np. sprawy rodzinne, szkolne, pracownicze czy gospodarcze — i chcę się w nich specjalizować. Jeszcze nie wiem, chcę poznać różne możliwości. Nie myślałem/myślałam o tym — wystarczy mi ogólna wiedza.

9. Strony wypracowują rozwiązanie, które Tobie wydaje się mało korzystne, ale obie są z niego zadowolone. Co robisz?

Upewniam się, że rozumieją jego konsekwencje i podejmują decyzję świadomie, a potem szanuję ich wybór. Próbuję przekonać je do lepszego, moim zdaniem, rozwiązania. Odmawiam spisania ugody, bo się z nią nie zgadzam.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Mediacje”?

Chęć pomagania ludziom w samodzielnym rozwiązywaniu sporów w atmosferze szacunku, bez eskalacji konfliktu. Potrzeba nabycia umiejętności łagodzenia konfliktów, które przydadzą się w mojej obecnej pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie