Logopedia – studia kwalifikacyjne dla pedagogów specjalnych - Akademia WSB - Wydział Zamiejscowy w Olkuszu (Akademia WSB - Wydział Zamiejscowy w Olkuszu), WSB Olkusz (Olkusz) - prawnicze - Studia podyplomowe

1. Do zespołu wczesnego wspomagania rozwoju trafia dwulatek, który jeszcze nie mówi. Od czego zaczynasz?

Od obserwacji, jak dziecko się komunikuje — gestem, spojrzeniem, rozumieniem poleceń — i rozmowy z rodzicami, a dopiero potem planuję terapię. Od ćwiczeń w powtarzaniu pierwszych słów. Czekam, aż dziecko podrośnie — może zacznie mówić samo.

2. Dziecko z niedosłuchem zaczęło nosić aparaty słuchowe. Na czym skupiasz pracę logopedyczną?

Na uczeniu słuchania i rozpoznawania dźwięków mowy oraz na ścisłej współpracy z audiologiem i protetykiem słuchu. Na ćwiczeniach wymowy, takich jak u dzieci słyszących. Skoro ma aparaty, uznaję, że dalej poradzi sobie samo.

3. Dziecko z zespołem Downa ma obniżone napięcie mięśni i często trzyma otwarte usta. Co uwzględniasz w terapii?

Usprawnianie mięśni twarzy i jamy ustnej, wspieranie prawidłowego oddychania i połykania oraz rozwój języka dostosowany do możliwości dziecka. Głównie naukę nowych słów. Nie podejmuję pracy nad mową, bo to wynika z niepełnosprawności.

4. Rodzice mówią, że ich kilkuletnie dziecko z niepełnosprawnością je wyłącznie papki i nie gryzie. Jak na to patrzysz?

Jak na ważny sygnał — gryzienie i żucie przygotowują narządy do mowy, więc razem z rodzicami planuję stopniowe zmiany w karmieniu. Radzę, żeby powoli wprowadzali twardsze potrawy. Uznaję, że to sprawa żywienia, a nie logopedy.

5. Niewidomy przedszkolak zna wiele słów, ale nie zawsze rozumie, co one oznaczają. Co robisz?

Łączę nowe słowa z doświadczeniami dotykowymi, słuchowymi i ruchowymi, żeby nabrały dla dziecka realnego znaczenia. Uczę go kolejnych słów, bo ma dobrą pamięć. Nie widzę problemu — skoro mówi, to wszystko w porządku.

6. Dziewczynka swobodnie rozmawia w domu, ale w placówce nie odzywa się ani słowem. Jak podchodzisz do tej sytuacji?

Biorę pod uwagę trudność o podłożu lękowym, współpracuję z psychologiem i stopniowo, bez presji, buduję jej poczucie bezpieczeństwa. Zachęcam ją, żeby spróbowała powiedzieć choć jedno słowo. Uznaję, że jest uparta, i wymagam odpowiedzi.

7. Dziecko z niepełnosprawnością intelektualną nie mówi. Jak ustalasz, co jest przyczyną trudności?

Prowadzę wnikliwą diagnozę — sprawdzam słuch, rozumienie, sprawność narządów mowy i funkcjonowanie społeczne — we współpracy z innymi specjalistami. Przyjmuję, że to wynika z niepełnosprawności, i pracuję ogólnie. Pomijam diagnozę i od razu daję ćwiczenia z zeszytu.

8. Jak dobierasz pomoce do terapii dziecka z niepełnosprawnością sprzężoną?

Uwzględniam jego możliwości ruchowe, wzrokowe i słuchowe — wybieram pomoce angażujące różne zmysły i dostosowuję ich wielkość, kolor oraz fakturę. Korzystam z typowych pomocy logopedycznych. Biorę to, co akurat jest pod ręką.

9. Dorosły podopieczny ośrodka z niepełnosprawnością intelektualną chce lepiej porozumiewać się w sklepie i w urzędzie. Jak podchodzisz do jego prośby?

Ćwiczę z nim konkretne sytuacje z jego życia i dbam o jego samodzielność oraz godność. Proponuję mu te same ćwiczenia co dzieciom. Uważam, że terapia mowy u dorosłych nie ma sensu.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Logopedia – studia kwalifikacyjne dla pedagogów specjalnych”?

Chęć poszerzenia warsztatu pedagoga specjalnego o terapię logopedyczną i pełniejszego wspierania rozwoju mowy podopiecznych. Potrzeba zdobycia dodatkowych kwalifikacji przydatnych w placówce, w której pracuję. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

Logopedia – studia kwalifikacyjne dla pedagogów specjalnych

⇑Logopedia – studia kwalifikacyjne dla pedagogów specjalnych na WSB Olkusz

⇑Test: sprawdź czy Logopedia – studia kwalifikacyjne dla pedagogów specjalnych to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty