Kameralistyka

1. Na próbie kwartetu smyczkowego melodię prowadzi altówka, a Ty grasz akompaniament w drugich skrzypcach. Co robisz?

Dopasowuję dynamikę i artykulację tak, by wspierać altówkę, i cały czas słucham brzmienia całego zespołu. Gram swoją partię zgodnie z oznaczeniami w nutach, nie zastanawiając się nad resztą. Gram tak, żeby mnie było dobrze słychać.

2. Zespół zaczyna pracę nad nowym utworem. Jak przygotowujesz się do pierwszej wspólnej próby?

Opracowuję swoją partię, ale studiuję też partyturę, by wiedzieć, co w danym momencie grają partnerzy. Ćwiczę swoją partię, a resztę poznam na próbie. Przychodzę na próbę i czytam nuty a vista.

3. Partner w duecie ma zupełnie inną wizję tempa i charakteru wolnej części sonaty. Jak rozwiązujecie spór?

Próbujemy obu wersji, nagrywamy je, słuchamy razem i szukamy interpretacji, która przekona nas oboje. Ustępuję, żeby nie psuć atmosfery. Upieram się przy swojej wersji.

4. Gracie bez dyrygenta, a utwór zaczyna się wspólnym akordem i ma wiele zmian tempa. Jak dbasz o precyzję wejść?

Ustalamy czytelne sygnały — oddech, ruch smyczka lub głowy — i ćwiczymy je, aż staną się naturalne. Liczę na to, że z czasem jakoś się zgramy. Każdy wchodzi według własnego wyczucia.

5. W końcowym akordzie coś brzmi nieczysto. Jak reagujesz?

Sprawdzamy, w którym głosie jest problem, i korygujemy intonację, budując akord od basu. Proszę, żeby każdy jeszcze raz nastroił instrument. Nie przejmuję się — publiczność tego nie usłyszy.

6. Czy odpowiada Ci rola, w której nie jesteś solistą, lecz równorzędnym partnerem w zespole?

Tak — wspólne muzykowanie daje mi najwięcej satysfakcji. Tak, choć najlepiej czuję się jako solista. Nie, wolę występować solo.

7. Organizujesz koncert kameralny w domu kultury lub szkole muzycznej. Jak układasz program?

Łączę znane arcydzieła z rzadziej granymi utworami i przygotowuję krótkie zapowiedzi, które przybliżą je słuchaczom. Wybieram najbardziej znane utwory, które zespół ma już w repertuarze. Gram to, co akurat mam opanowane, bez względu na skład i publiczność.

8. Uczysz w szkole muzycznej i masz poprowadzić uczniowski zespół kameralny. Na czym się skupiasz?

Uczę ich słuchać siebie nawzajem, porozumiewać się bez słów i wspólnie budować interpretację. Pilnuję, żeby każdy poprawnie zagrał swoją partię. Sam/sama gram z nimi najtrudniejsze fragmenty, żeby szło szybciej.

9. Podczas koncertu partner gubi się i przeskakuje kilka taktów. Co robisz?

Zachowuję spokój, szybko odnajduję miejsce, w którym jest, i dołączam, by zespół grał dalej razem. Gram dalej swoje, licząc, że partner wróci. Przerywam utwór.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Kameralistyka”?

Chęć rozwijania się jako kameralista, poszerzania repertuaru i występowania w zespołach na wysokim poziomie. Potrzeba doskonalenia warsztatu przydatnego w mojej pracy pedagoga lub muzyka orkiestrowego. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie