Studia podyplomowe w zakresie profilaktyki i elementów terapii muzycznej

1. Dzieci wracają z przerwy rozbiegane i hałaśliwe. Jak wykorzystujesz muzykę, żeby pomóc im się wyciszyć?

Zaczynam od wspólnego, energicznego rytmu, stopniowo zwalniam tempo i przechodzę do spokojnej muzyki połączonej z oddechem. Włączam spokojną muzykę w tle i czekam, aż zadziała. Czekam, aż same się uspokoją, i dopiero wtedy zaczynam zajęcia.

2. Uczestnik zajęć mówi, że „nie ma słuchu i nie umie śpiewać”, więc nie chce brać udziału. Jak reagujesz?

Wyjaśniam, że liczy się przeżycie i kontakt z grupą, a nie umiejętności, i proponuję mu na początek prosty instrument perkusyjny. Pozwalam mu tylko słuchać, jeśli tak woli. Przyznaję, że te zajęcia są raczej dla osób muzykalnych.

3. Czym według Ciebie różnią się działania profilaktyczne z elementami terapii muzycznej od pełnej muzykoterapii?

Działam w obszarze profilaktyki, relaksacji i wspierania rozwoju, a gdy widzę poważne trudności, kieruję osobę do muzykoterapeuty lub innego specjalisty. Nie widzę dużej różnicy — muzyka zawsze pomaga. Uważam, że dobrze dobrana muzyka może zastąpić leczenie.

4. Podczas improwizacji dziecko uderza w bębenek coraz głośniej i gwałtowniej. Co robisz?

Podejmuję jego rytm, gram razem z nim, a potem stopniowo prowadzę do cichszej gry i rozmawiamy o tym, co czuło. Proszę je, żeby grało ciszej. Zabieram mu instrument, żeby nie przeszkadzało innym.

5. Jakie miejsce zajmuje muzyka w Twoim życiu — grasz, śpiewasz, świadomie słuchasz?

Ważne — mam z nią stały kontakt i chętnie dzielę się nią z innymi. Lubię słuchać muzyki, ale nie gram i nie śpiewam. Niewielkie — muzyka rzadko mnie angażuje.

6. W klasie, z którą pracujesz, narastają napięcia i konflikty. Jak planujesz cykl zajęć profilaktycznych z muzyką?

Określam cel, np. współpracę i regulację emocji, dobieram ćwiczenia grupowe — wspólny rytm, śpiew, słuchanie — i obserwuję zmiany w relacjach. Przygotowuję kilka zabaw muzycznych i sprawdzam, co się przyjmie. Rezygnuję, bo w takiej grupie i tak nic nie wyjdzie.

7. Po relaksacji przy muzyce dorosła uczestniczka zaczyna płakać. Jak się zachowujesz?

Zachowuję spokój, daję jej przestrzeń, po zajęciach rozmawiam z nią indywidualnie i w razie potrzeby proponuję kontakt z psychologiem. Kończę zajęcia wcześniej, żeby nikt nie czuł się niezręcznie. Udaję, że tego nie widzę, i prowadzę dalej.

8. Jak dobierasz muzykę do zajęć relaksacyjnych?

Zwracam uwagę na tempo, dynamikę, brzmienie, a także na wiek, nastrój i upodobania uczestników. Korzystam z gotowych zestawów utworów „do relaksu”. Wybieram cokolwiek, byle było cicho.

9. Rodzic pyta, czy zajęcia muzyczne „wyleczą” trudności jego dziecka z koncentracją. Co odpowiadasz?

Rzetelnie wyjaśniam, w czym zajęcia mogą wspierać dziecko, i zachęcam do konsultacji ze specjalistami. Zapewniam, że na pewno bardzo pomogą. Mówię, że trudno powiedzieć, i nie rozwijam tematu.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Studia podyplomowe w zakresie profilaktyki i elementów terapii muzycznej”?

Chęć wykorzystywania muzyki w profilaktyce i we wspieraniu dobrostanu dzieci, młodzieży lub dorosłych, z którymi pracuję. Ciekawość, jak muzyka wpływa na emocje i zachowanie człowieka. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie