Terapia integracji sensorycznej

1. Pięciolatek unika huśtawek, boi się zjeżdżalni i źle znosi, gdy ktoś go podnosi. Co bierzesz pod uwagę?

Możliwe trudności z przetwarzaniem bodźców przedsionkowych — planuję diagnozę i stopniowe, bezpieczne oswajanie ruchu w zabawie. Że to zwykła nieśmiałość i z wiekiem minie. Że trzeba go zmusić, żeby się przełamał.

2. Dziecko w czasie zajęć zakrywa uszy przy odgłosie suszarki i wpada w złość. Jak reagujesz?

Ograniczam bodziec, pomagam dziecku się wyciszyć i notuję reakcję, żeby uwzględnić ją w planie terapii. Czekam, aż samo się uspokoi. Mówię, żeby nie przesadzało.

3. Czy chętnie uczysz się o tym, jak działa układ nerwowy, zmysły i rozwój ruchowy dziecka?

Tak — rozumienie tych mechanizmów bardzo mnie interesuje i pomaga mi w pracy. Trochę, ale wolę praktyczne ćwiczenia bez teorii. Nie, biologia i neurologia mnie nie interesują.

4. Jak czujesz się w pracy wymagającej ruchu — na podwieszanym sprzęcie, materacach, z piłkami?

Świetnie — lubię aktywną pracę i sam(a) chętnie pokazuję dzieciom ćwiczenia. Dobrze, choć wolał(a)bym pracę bardziej przy stoliku. Źle, unikam aktywności fizycznej.

5. Rodzice pytają, jakie ćwiczenia mogą robić z dzieckiem w domu. Co im proponujesz?

Dobieram kilka prostych zabaw z codziennych przedmiotów, pokazuję je i ustalam, jak będziemy obserwować efekty. Daję im listę ćwiczeń z internetu. Mówię, że terapia to sprawa specjalisty i w domu nic nie trzeba.

6. Dziewczynka ciągle się kręci, szuka mocnych wrażeń i często się przewraca. Jak to interpretujesz?

Jako możliwe poszukiwanie bodźców i słabszą kontrolę postawy — obserwuję ją dokładniej i planuję ćwiczenia regulujące. Jako żywy temperament. Jako złe wychowanie.

7. Jak prowadzisz zajęcia, gdy dziecko nie chce wykonać zaplanowanego ćwiczenia?

Modyfikuję je w zabawę, idę za motywacją dziecka i wracam do celu inną drogą. Proponuję inne ćwiczenie, nawet jeśli nie służy celowi terapii. Nalegam, aż je wykona.

8. Nauczycielka w przedszkolu skarży się, że chłopiec nie potrafi usiedzieć w kole. Jak współpracujesz?

Rozmawiam z nią o obserwacjach, proponuję proste wsparcie w sali, np. przerwy ruchowe, i ustalamy, jak wymieniać informacje. Mówię, że zajmuję się nim na terapii i to wystarczy. Nie widzę potrzeby kontaktu z przedszkolem.

9. Jak oceniasz, czy terapia przynosi efekty?

Porównuję wyniki diagnozy i obserwacji w czasie, pytam rodziców o zmiany w codziennym funkcjonowaniu dziecka. Kieruję się ogólnym wrażeniem z zajęć. Nie oceniam, wystarczy, że dziecko przychodzi.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Terapia integracji sensorycznej”?

Chęć pracy jako terapeuta/terapeutka integracji sensorycznej i realnego pomagania dzieciom w codziennym funkcjonowaniu. Potrzeba poszerzenia mojego warsztatu o wiedzę o przetwarzaniu bodźców. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie