Coaching z elementami psychologii

1. Klient na pierwszej sesji prosi: „Powiedz mi po prostu, co mam zrobić z moją karierą”. Jak reagujesz?

Wyjaśniam, na czym polega coaching, i pytaniami pomagam mu określić cel, wartości i możliwe kroki — decyzja zostaje po jego stronie. Daję kilka rad z własnego doświadczenia, a potem pytam o jego zdanie. Mówię mu wprost, co powinien zrobić.

2. Jak słuchasz osoby, która opowiada Ci o swoim problemie?

Uważnie — wychwytuję słowa, emocje i to, co pominięte, parafrazuję i dopytuję, zanim cokolwiek zaproponuję. Słucham, ale w myślach często przygotowuję już odpowiedź. Szybko przerywam, bo zwykle wiem, do czego rozmówca zmierza.

3. Klient zaczyna opowiadać o objawach, które mogą wskazywać na depresję. Co robisz?

Pamiętam o granicach coachingu, delikatnie o tym mówię i zachęcam do konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą. Kontynuuję sesję, starając się poprawić mu nastrój. Proponuję, że zajmiemy się tym na kolejnych sesjach coachingowych.

4. Klient ciągle odkłada działanie i powtarza: „Nie jestem wystarczająco dobry”. Jak z nim pracujesz?

Pomagam mu przyjrzeć się ograniczającym przekonaniom, szukamy dowodów na jego zasoby i małych kroków, które sprawdzi w praktyce. Motywuję go entuzjastycznym „dasz radę!”. Uznaję, że brakuje mu motywacji, i kończę współpracę.

5. Jak formułujesz z klientem cel współpracy?

Dbam, by był konkretny, możliwy do sprawdzenia, zależny od klienta i powiązany z tym, co jest dla niego naprawdę ważne. Zapisuję cel dokładnie tak, jak klient go wypowie. Nie ustalamy celu — rozmowa sama się potoczy.

6. Menedżer, który zamówił coaching dla pracownika, prosi o relację z Waszych sesji. Co odpowiadasz?

Zgodnie z kontraktem chronię poufność — mogę przekazać tylko informacje wcześniej uzgodnione ze wszystkimi stronami. Przekazuję mu najważniejsze wątki, pomijając szczegóły. Opowiadam wszystko — przecież to firma płaci.

7. Jak dbasz o rozwój własnego warsztatu pracy z ludźmi?

Korzystam z superwizji, analizuję swoje rozmowy i poznaję psychologiczne podstawy zmiany, motywacji i emocji. Czytam poradniki rozwojowe, gdy znajdę czas. Uważam, że wystarczy mi doświadczenie życiowe.

8. Podczas spotkania klient wzrusza się i płacze. Jak się zachowujesz?

Daję mu przestrzeń i spokojnie towarzyszę, a gdy jest gotowy, pomagam nazwać, co się wydarzyło i co to dla niego znaczy. Szybko zmieniam temat, żeby było mu łatwiej. Czuję się niezręcznie i proponuję zakończenie spotkania.

9. Czy potrafisz nie oceniać wyborów innych ludzi, nawet jeśli Ty postąpiłbyś/postąpiłabyś inaczej?

Tak — szanuję autonomię drugiej osoby i pomagam jej dojść do rozwiązań zgodnych z jej wartościami. Zwykle tak, choć czasem trudno mi powstrzymać się od komentarza. Nie — uważam, że ludziom trzeba mówić, jak jest.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Coaching z elementami psychologii”?

Chęć profesjonalnego wspierania ludzi w rozwoju i zmianie w oparciu o rzetelną wiedzę psychologiczną. Potrzeba lepszego prowadzenia rozmów w obecnej pracy, np. z członkami zespołu. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie