Integracja sensoryczna – terapia i diagnoza SI

1. Na zajęciach w przedszkolu dziecko unika malowania palcami i krzywi się przy dotyku plasteliny. Jak to interpretujesz?

Biorę pod uwagę możliwą nadwrażliwość dotykową, obserwuję dziecko w różnych sytuacjach i pytam rodziców o jego codzienne reakcje. Uznaję, że po prostu nie lubi brudzić rąk. Zachęcam je, żeby jednak robiło to samo co inne dzieci.

2. Rodzice opowiadają, że ich syn ciągle się kręci, skacze i nie potrafi usiedzieć nawet przy posiłku. Od czego zaczynasz diagnozę?

Od szczegółowego wywiadu, obserwacji swobodnej zabawy i prób klinicznych, a wyniki łączę w spójny obraz funkcjonowania dziecka. Od jednego testu ruchowego, na podstawie którego wyciągam wnioski. Od razu proponuję ćwiczenia wyciszające, bez diagnozy.

3. Prowadzisz zajęcia w sali z huśtawkami, platformami i materacami. Co jest dla Ciebie najważniejsze?

Bezpieczeństwo i dobór bodźców do potrzeb dziecka — obserwuję jego reakcje i na bieżąco modyfikuję ćwiczenia. Żeby dziecko dobrze się bawiło, resztę dopasuję później. Wykonanie zaplanowanego zestawu ćwiczeń bez względu na reakcje dziecka.

4. Po intensywnym huśtaniu dziecko blednie i robi się niespokojne. Co robisz?

Przerywam stymulację, pomagam dziecku się wyciszyć, notuję reakcję i uwzględniam ją w dalszym planie terapii. Robię krótką przerwę i wracam do tego samego ćwiczenia. Kontynuuję, bo to pewnie chwilowe.

5. Nauczycielka mówi, że uczeń w głośnej klasie zatyka uszy i wybucha złością. Jak jej pomagasz?

Wyjaśniam możliwe sensoryczne podłoże tych reakcji i proponuję proste zmiany, np. ciche miejsce na przerwę i przewidywalny plan dnia. Radzę, żeby posadziła go dalej od kolegów. Uznaję, że to wyłącznie problem wychowawczy.

6. Jak angażujesz rodziców w terapię dziecka?

Uczę ich prostych aktywności do wykonywania w domu i regularnie omawiam z nimi postępy. Informuję ich o wynikach po zakończeniu cyklu zajęć. Terapia odbywa się w gabinecie, więc rodzice nie muszą się angażować.

7. Czy odpowiada Ci praca w ruchu — na podłodze, na materacach, z aktywnym udziałem w zabawie dziecka?

Tak — lubię pracę ruchową i potrafię zamienić ćwiczenia w zabawę. Mogę tak pracować, ale wolę spokojniejsze formy zajęć. Wolę pracę przy stoliku lub przy biurku.

8. Objawy dziecka mogą wskazywać zarówno na zaburzenia przetwarzania sensorycznego, jak i na inne trudności rozwojowe. Jak postępujesz?

Konsultuję się z innymi specjalistami, np. psychologiem, logopedą czy lekarzem, i nie zawężam diagnozy pochopnie. Opieram się na własnej ocenie, bo dobrze znam dziecko. Przyjmuję, że to na pewno problem z integracją sensoryczną.

9. Po kilku miesiącach terapii chcesz ocenić jej efekty. Jak to robisz?

Porównuję wyniki ponownej obserwacji z diagnozą wyjściową, uwzględniam relacje rodziców i nauczycieli, a potem modyfikuję program. Pytam rodziców, czy widzą poprawę. Nie oceniam — skoro dziecko chodzi na zajęcia, to na pewno pomaga.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Integracja sensoryczna – Terapia i Diagnoza SI”?

Chęć samodzielnego diagnozowania i prowadzenia terapii integracji sensorycznej, by pomagać dzieciom lepiej funkcjonować na co dzień. Potrzeba lepszego rozumienia trudności sensorycznych dzieci, z którymi pracuję w przedszkolu, szkole lub gabinecie. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie