NLP – neurolingwistyczne programowanie

1. Klient na sesji coachingowej często powtarza „nie dam rady” i „zawsze mi się nie udaje”. Co robisz?

Zwracam uwagę na te uogólnienia i pytaniami pomagam mu sprawdzić, czy to naprawdę „zawsze”, a potem przeformułować cel. Mówię mu, żeby myślał pozytywnie. Nie zwracam uwagi na to, jak mówi, tylko na to, co mówi.

2. Czy w rozmowie zwracasz uwagę na mowę ciała, tempo i ton głosu rozmówcy?

Tak — obserwuję je i dostosowuję swój sposób mówienia, żeby łatwiej nawiązać kontakt. Czasem, gdy rozmowa się nie klei. Nie, skupiam się wyłącznie na treści.

3. Menedżerka prosi Cię o pomoc w przygotowaniu trudnej rozmowy z pracownikiem. Jak jej pomagasz?

Pomagam jej określić cel rozmowy, spojrzeć na sprawę z perspektywy pracownika i dobrać sformułowania, które nie wywołają oporu. Daję jej gotowy scenariusz rozmowy. Radzę, żeby powiedziała wprost, co myśli, i nie przejmowała się reakcją.

4. Klient mówi, że chce „być bardziej pewny siebie”. Jak doprecyzowujesz taki cel?

Pytam, po czym pozna, że cel został osiągnięty, w jakich sytuacjach to ma nastąpić i co konkretnie będzie wtedy robił. Przyjmuję cel w tej formie i przechodzimy do ćwiczeń. Mówię, że pewność siebie to cecha wrodzona.

5. Uczestnik szkolenia pyta, czy techniki NLP mogą służyć do manipulowania ludźmi. Co odpowiadasz?

Przyznaję, że narzędzia komunikacyjne można nadużyć, i podkreślam, że stosuję je tylko z poszanowaniem woli i dobra drugiej osoby. Mówię, że to zależy od sytuacji, i przechodzę do kolejnego tematu. Odpowiadam, że liczy się skuteczność, a nie zgoda drugiej strony.

6. Jak podchodzisz do obietnic, że jedna technika w kwadrans odmieni czyjeś życie?

Z ostrożnością — sprawdzam, na czym się opierają, i nie składam klientom obietnic bez pokrycia. Wierzę, jeśli mówi o tym znany trener. Chętnie je powtarzam, bo dobrze się sprzedają.

7. Negocjacje z klientem utknęły w martwym punkcie. Co robisz?

Pytam o jego potrzeby i intencje, parafrazuję je, by upewnić się, że dobrze rozumiem, i szukam rozwiązania, które je uwzględnia. Proponuję przerwę i liczę, że coś się zmieni. Powtarzam swoje argumenty coraz bardziej stanowczo.

8. Czy lubisz pracować nad własnymi nawykami myślenia i reagowania?

Tak — chętnie obserwuję siebie i testuję nowe sposoby działania. Czasem, gdy coś naprawdę mi przeszkadza. Nie, wolę, żeby wszystko zostało po staremu.

9. Uczestnik warsztatu przerywa Ci i nazywa ćwiczenie stratą czasu. Jak reagujesz?

Dziękuję za uwagę, pytam, czego oczekuje, i szukam sposobu, by ćwiczenie było dla niego przydatne. Mówię, że może je pominąć. Odpowiadam mu ostro przy całej grupie.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „NLP – Neurolingwistyczne Programowanie”?

Chęć lepszego rozumienia, jak język i sposób myślenia wpływają na działanie, oraz wykorzystania tego w coachingu, szkoleniach lub zarządzaniu. Potrzeba poprawienia własnej komunikacji w pracy i w relacjach z ludźmi. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie