Opiekunka środowiskowa

1. Podopieczna mieszkająca samotnie nie otwiera drzwi o umówionej porze. Co robisz?

Dzwonię do niej, a gdy nie odbiera, kontaktuję się z rodziną lub sąsiadami, w razie potrzeby wzywam pomoc i informuję ośrodek pomocy społecznej. Czekam chwilę i obiecuję sobie, że przyjdę później. Uznaję, że gdzieś wyszła, i jadę do kolejnej osoby.

2. Podopieczny z niepełnosprawnością chce sam przygotować posiłek, choć zajmuje mu to dużo czasu. Jak się zachowujesz?

Wspieram go i pomagam tylko tam, gdzie to konieczne, bo samodzielność jest dla niego ważna. Pozwalam mu zacząć, ale szybko kończę za niego. Robię wszystko za niego, żeby było szybciej.

3. Zauważasz, że podopieczna od kilku dni jest coraz bardziej zdezorientowana i zapomina o posiłkach. Co robisz?

Odnotowuję zmiany, informuję rodzinę, pielęgniarkę lub lekarza oraz koordynatora i dostosowuję sposób opieki. Częściej przypominam jej o jedzeniu. Uznaję, że to po prostu gorszy dzień.

4. Czy masz cierpliwość do powtarzalnych, codziennych czynności, takich jak pomoc w higienie, zakupy czy sprzątanie?

Tak — wiem, jak ważne są dla podopiecznego, i wykonuję je spokojnie i z szacunkiem. Tak, choć po pewnym czasie mnie nużą. Nie, takie zajęcia mnie męczą.

5. Syn podopiecznego ma pretensje, że jego ojciec jest zaniedbany, choć wykonujesz wszystkie zaplanowane czynności. Jak reagujesz?

Spokojnie go wysłuchuję, wyjaśniam zakres moich zadań, pokazuję, co robię, i wspólnie ustalamy, co można poprawić. Odsyłam go do koordynatora. Odpowiadam, że to nie moja wina, i kończę rozmowę.

6. Podopieczny prosi o pomoc w przyjmowaniu leków, bo sam się w nich gubi. Co robisz?

Pomagam zgodnie z ustalonym planem opieki i zaleceniami lekarza, np. przypominam o porze leków, a wątpliwości zgłaszam pielęgniarce lub rodzinie. Podaję mu te leki, które zwykle bierze. Zostawiam to jemu, to nie moja sprawa.

7. Po kilku miesiącach pracy czujesz zmęczenie trudnymi sytuacjami w domach podopiecznych. Jak sobie radzisz?

Rozmawiam z koordynatorem lub korzystam z superwizji, dbam o odpoczynek i oddzielam pracę od życia prywatnego. Staram się nie myśleć o pracy po godzinach. Zaczynam myśleć o zmianie pracy.

8. Podopieczna upadła w łazience i nie może wstać. Jak postępujesz?

Nie podnoszę jej na siłę, sprawdzam, czy jest przytomna i czy coś ją boli, w razie potrzeby wzywam pogotowie i informuję rodzinę. Pomagam jej szybko wstać i sadzam na krześle. Zostawiam ją, żeby odpoczęła, i wracam do swoich zajęć.

9. Podopieczny prawie z nikim się nie widuje i mówi, że czuje się samotny. Co możesz zrobić?

Rozmawiam z nim, a z ośrodkiem lub rodziną szukam możliwości kontaktu z innymi, np. dziennego domu pomocy, wolontariuszy czy zajęć w okolicy. Staram się dłużej z nim rozmawiać podczas wizyt. Uznaję, że to nie należy do moich obowiązków.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Opiekunka środowiskowa”?

Chęć pomagania osobom starszym, chorym i z niepełnosprawnościami w ich domach, tak by mogły jak najdłużej żyć samodzielnie i godnie. Potrzeba zdobycia kwalifikacji do pracy, którą już wykonuję nieformalnie, np. opiekując się kimś bliskim. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie