Doradztwo zawodowe i personalne z elementami coachingu – studia kwalifikacyjne

1. Uczeń ostatniej klasy mówi: „Nie wiem, co chcę robić w życiu”. Jak prowadzisz rozmowę w duchu coachingu?

Zadaję otwarte pytania o to, co go cieszy, w czym jest dobry i co ceni, i pomagam mu samemu dojść do pierwszych pomysłów. Opowiadam mu o kilku zawodach i proszę, żeby wybrał jeden. Mówię, że ma jeszcze czas i na pewno coś się wyjaśni.

2. Dyrekcja szkoły prosi Cię o przygotowanie planu doradztwa zawodowego na cały rok szkolny. Od czego zaczynasz?

Od rozpoznania potrzeb uczniów, rodziców i nauczycieli, a potem planuję działania dla różnych klas i angażuję wychowawców. Od zaplanowania kilku wycieczek do zakładów pracy. Od skopiowania planu z poprzedniego roku bez zmian.

3. Czym według Ciebie różni się coaching od udzielania rad?

Coach wspiera klienta w odkrywaniu własnych rozwiązań i brania za nie odpowiedzialności, zamiast podawać mu gotowe odpowiedzi. Coaching to po prostu bardziej motywujący sposób dawania rad. Niczym — to modne słowo na doradztwo.

4. Dorosły klient wyznacza sobie cel: „Chcę mieć lepszą pracę”. Co robisz z takim celem?

Pomagam mu go doprecyzować — co znaczy lepsza praca, po czym pozna sukces, jakie ma zasoby i jaki pierwszy krok zrobi w tym tygodniu. Przyjmuję cel tak, jak jest, i przechodzimy do szukania ofert. Mówię, że to zbyt ogólne i nie da się nad tym pracować.

5. Rodzice naciskają na córkę, by wybrała prestiżowy kierunek, a ona marzy o pracy z rękami. Jak się zachowujesz?

Proponuję spotkanie, na którym pomagam rodzicom i córce wysłuchać się nawzajem i rzetelnie przyjrzeć się obu ścieżkom. Przyznaję rację rodzicom, bo lepiej znają córkę. Mówię córce, żeby nie słuchała rodziców.

6. Uczeń z trudnościami w nauce uważa, że „i tak nic z niego nie będzie”. Jak pracujesz z takim przekonaniem?

Szukam z nim sytuacji, w których coś mu się udało, pokazuję jego mocne strony i pomagam postawić mały, osiągalny cel. Zapewniam go, że na pewno sobie poradzi. Zgadzam się, że przy takich ocenach ma ograniczony wybór.

7. Jak dbasz o swój warsztat jako doradca i coach?

Korzystam z superwizji, ćwiczę umiejętność zadawania pytań, aktywnego słuchania i regularnie aktualizuję wiedzę o rynku pracy. Czytam od czasu do czasu artykuły o rozwoju osobistym. Uważam, że do tej pracy wystarczy intuicja.

8. Na zajęciach grupowych z orientacji zawodowej uczniowie się nudzą. Co zmieniasz?

Wprowadzam ćwiczenia aktywizujące, pracę w grupach, rozmowy z przedstawicielami różnych zawodów i zadania związane z ich zainteresowaniami. Skracam zajęcia, żeby szybciej się skończyły. Nic — uczniowie po prostu muszą tego wysłuchać.

9. W czasie sesji klient zaczyna mówić o trudnych przeżyciach i problemach emocjonalnych. Jak reagujesz?

Wysłuchuję go z szacunkiem, ale rozpoznaję granice coachingu i w razie potrzeby proponuję kontakt z psychologiem lub terapeutą. Kontynuuję sesję i próbuję sam/sama mu pomóc w tych sprawach. Przerywam mu i wracam do tematu kariery.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Doradztwo zawodowe i personalne z elementami coachingu – studia kwalifikacyjne”?

Chęć zdobycia kwalifikacji do pracy doradcy zawodowego i wspierania uczniów oraz dorosłych w świadomym planowaniu kariery z wykorzystaniem narzędzi coachingu. Potrzeba uzupełnienia kwalifikacji, które mogą mi się przydać w szkole lub w obecnej pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie