Terapia zajęciowa

1. Pracujesz w domu pomocy społecznej. Starsza pani od tygodni nie wychodzi z pokoju i niczym się nie interesuje. Co robisz?

Rozmawiam z nią o tym, co kiedyś lubiła, i proponuję zajęcie nawiązujące do jej dawnych pasji. Zapraszam ją na zajęcia grupowe, które już prowadzę. Zostawiam ją w spokoju — skoro nie chce, to jej wybór.

2. Czy masz zdolności manualne lub artystyczne — lubisz malować, szyć, lepić, majsterkować?

Tak — i chętnie dzielę się nimi z innymi. Trochę, choć nie czuję się w tym pewnie. Nie, prace ręczne mnie nudzą.

3. Jak rozumiesz sens zajęć plastycznych na warsztatach terapii zajęciowej?

To sposób na rozwijanie sprawności, samodzielności i poczucia własnej wartości. To miły sposób na spędzenie czasu. To zajęcie, żeby uczestnicy się nie nudzili.

4. Pacjent po udarze ma trudność z zapięciem guzików i krojeniem chleba. Jak możesz mu pomóc?

Dobieram ćwiczenia i czynności dnia codziennego, które krok po kroku przywracają mu sprawność. Pomagam mu przy tych czynnościach, gdy mnie poprosi. Robię to za niego.

5. Prowadzisz zajęcia dla grupy, w której każdy ma inne możliwości. Jak planujesz pracę?

Dostosowuję zadanie do każdej osoby, tak by każdy mógł odnieść sukces. Przygotowuję jedno zadanie i pomagam tym, którzy nie dają rady. Oczekuję, że wszyscy zrobią to samo.

6. Czy potrafisz wymyślić zajęcia z prostych, codziennych materiałów?

Tak — z gazet, nasion czy kartonu potrafię zrobić ciekawe warsztaty. Czasem, gdy znajdę inspirację w internecie. Nie, potrzebuję gotowych zestawów i instrukcji.

7. Uczestnik zajęć zniechęca się po kilku nieudanych próbach. Jak reagujesz?

Doceniam jego wysiłek, upraszczam zadanie i pokazuję, co już mu się udało. Zachęcam, żeby spróbował jeszcze raz. Pozwalam mu przerwać i zająć się czymś innym.

8. Które formy terapii przez działanie najbardziej Cię ciekawią?

Wiele z nich — od ogrodnictwa i gotowania po muzykę, ruch i teatr. Jedna lub dwie, które sam/sama lubię. Żadna szczególnie.

9. Czy dobrze czujesz się w pracy z osobami starszymi, chorymi lub z niepełnosprawnościami?

Tak — taka praca daje mi poczucie sensu. Tak, choć bywa dla mnie trudna emocjonalnie. Nie, wolę unikać takich sytuacji.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Terapia zajęciowa”?

Chęć pomagania ludziom w odzyskiwaniu sprawności, samodzielności i radości z codziennych zajęć. Możliwość zmiany pracy na bardziej twórczą. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Terapia zajęciowa na BSW

⇑Test: sprawdź czy Terapia zajęciowa to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty