Andragogika

1. Prowadzisz szkolenie dla pracowników z wieloletnim stażem. Jeden z nich mówi: „Robię to od lat, niczego nowego się tu nie dowiem”. Jak reagujesz?

Doceniam jego doświadczenie i zapraszam go, by podzielił się przykładami z praktyki — włączam jego wiedzę w zajęcia. Mówię, że może jednak coś go zaskoczy, i prowadzę dalej według planu. Ignoruję tę uwagę — program jest ustalony.

2. Jak planujesz zajęcia dla grupy dorosłych?

Zaczynam od rozpoznania ich potrzeb i doświadczeń, a treści łączę z problemami, z którymi mierzą się w pracy i w życiu. Przygotowuję solidny wykład z prezentacją, a na końcu zostawiam czas na pytania. Korzystam z gotowego konspektu, niezależnie od tego, kto przyjdzie.

3. Na kursie obsługi komputera dla seniorów jedna z uczestniczek po kilku nieudanych próbach mówi, że jest już za stara na naukę. Co robisz?

Dzielę zadanie na małe kroki, doceniam każdy postęp i pokazuję, że uczyć się można w każdym wieku. Zachęcam ją, by spróbowała jeszcze raz, i wracam do reszty grupy. Przyznaję, że może rzeczywiście to nie dla niej.

4. Co sądzisz o uczeniu się przez całe życie?

Że to naturalna potrzeba — dorośli uczą się nie tylko na kursach, ale też w pracy, w działaniu i od siebie nawzajem. Że to ważne, ale głównie wtedy, gdy wymaga tego pracodawca. Że prawdziwa nauka kończy się wraz ze szkołą i studiami.

5. Masz przygotować program szkoleń dla osób, które straciły pracę i chcą się przekwalifikować. Od czego zaczynasz?

Od poznania ich kompetencji, ograniczeń i oczekiwań oraz sprawdzenia, jakich umiejętności szukają pracodawcy w regionie. Od wybrania kilku popularnych kursów, które zwykle się sprawdzają. Od skopiowania programu z innej instytucji.

6. Jakie metody pracy z dorosłymi wydają Ci się najskuteczniejsze?

Aktywizujące — studia przypadków, dyskusje, symulacje i praca na realnych problemach uczestników. Wykład uzupełniony krótkimi ćwiczeniami. Sam wykład — dorośli i tak nie lubią się angażować.

7. Po szkoleniu otrzymujesz ankiety z krytycznymi uwagami uczestników. Jak je traktujesz?

Analizuję je uważnie i wprowadzam zmiany w kolejnych zajęciach — informacja zwrotna pomaga mi się rozwijać. Czytam je, ale biorę pod uwagę tylko te, z którymi się zgadzam. Odkładam je — uczestnicy zawsze na coś narzekają.

8. W grupie są osoby w różnym wieku, z różnym wykształceniem i tempem pracy. Jak sobie z tym radzisz?

Różnicuję zadania, łączę osoby w zespoły tak, by mogły uczyć się od siebie nawzajem, i traktuję różnorodność jako atut. Dostosowuję tempo do większości grupy. Prowadzę zajęcia w tempie najszybszych — reszta musi nadążyć.

9. Czy interesuje Cię, dlaczego dorośli podejmują naukę i co ich do niej zniechęca?

Tak — chcę rozumieć motywacje dorosłych, ich bariery i sposób uczenia się, by lepiej wspierać ich rozwój. Trochę, choć bardziej interesuje mnie sama treść szkoleń. Nie — to nie ma znaczenia dla prowadzenia zajęć.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Andragogika”?

Chęć profesjonalnego wspierania dorosłych w nauce i rozwoju — jako trener, edukator lub doradca. Potrzeba uporządkowania wiedzy o edukacji dorosłych, z którą spotykam się w pracy. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Andragogika na WSNSiB

⇑Test: sprawdź czy Andragogika to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty