Psychogeriatria

1. Starszy pacjent w ciągu kilku dni stał się splątany i niespokojny, choć wcześniej był w dobrej formie. Co podejrzewasz?

Że może to być majaczenie wywołane np. infekcją, odwodnieniem lub lekami, i szybko zgłaszam to lekarzowi. Że to pewnie postępujące otępienie. Że w tym wieku tak po prostu bywa.

2. Seniorka z otępieniem codziennie wieczorem chce „wracać do domu”, choć jest u siebie. Jak reagujesz?

Spokojnie odnoszę się do jej emocji, rozmawiam o tym, za czym tęskni, i delikatnie kieruję uwagę na coś innego. Stanowczo tłumaczę jej, że przecież jest w domu. Nie reaguję na jej prośby.

3. Starszy pan od śmierci żony mało je, nie wychodzi z domu i mówi, że „już nic go nie cieszy”. Co o tym myślisz?

Że może to być depresja, którą u seniorów łatwo przeoczyć, i zachęcam do konsultacji ze specjalistą. Że to naturalna żałoba i minie sama. Że w jego wieku nie ma się czemu dziwić.

4. Rodzina osoby z otępieniem jest wyczerpana opieką i ma poczucie winy. Jak możesz pomóc?

Wyjaśniam przebieg choroby, pokazuję sposoby radzenia sobie z trudnymi zachowaniami i informuję o formach wsparcia dla opiekunów. Mówię im, żeby się trzymali. Uważam, że to nie moja rola.

5. Pacjent przyjmuje wiele różnych leków przepisanych przez kilku lekarzy. Na co zwracasz uwagę?

Na możliwe interakcje i działania niepożądane, które mogą wpływać na pamięć i nastrój, i proszę o przegląd leków. Pilnuję tylko, żeby brał wszystkie o czasie. Nie zastanawiam się nad tym.

6. Jak czujesz się w pracy z osobami starszymi, które mówią wolniej, powtarzają się lub słabiej słyszą?

Dobrze — mam cierpliwość, mówię wyraźnie i daję im czas, szanując ich godność. Bywa, że się niecierpliwię, ale się staram. Szybko mnie to męczy i irytuje.

7. Senior z otępieniem staje się pobudzony podczas porannej toalety i odpycha opiekunkę. Co proponujesz?

Szukam przyczyny — bólu, lęku, pośpiechu — i zmieniam sposób oraz porę wykonywania czynności. Proponuję podawać mu leki uspokajające. Radzę, żeby robić to szybciej, mimo protestów.

8. Czy interesuje Cię, jak odróżnić zwykłe zapominanie od pierwszych objawów choroby otępiennej?

Tak — chcę umieć rozpoznawać pierwsze sygnały i wiedzieć, jak pokierować dalszą diagnostyką. Trochę, ale zostawiam to lekarzom. Nie, wszystkie starsze osoby trochę zapominają.

9. Jak wspierasz aktywność umysłową i kontakty społeczne seniorów w ośrodku dziennym?

Proponuję zajęcia dopasowane do ich możliwości i historii życia — wspomnienia, muzykę, ruch i rozmowy w grupie. Włączam telewizor, żeby mieli zajęcie. Pozwalam im spędzać czas, jak chcą, bez dodatkowych zajęć.

10. Co najbardziej motywuje Cię do podjęcia studiów podyplomowych „Psychogeriatria”?

Chęć profesjonalnego wspierania zdrowia psychicznego osób starszych i ich rodzin. Potrzeba lepszego rozumienia problemów psychicznych pacjentów, z którymi już pracuję. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

⇑Psychogeriatria na WSNSiB

⇑Test: sprawdź czy Psychogeriatria to studia dla Ciebie

⇑Definicje i cytaty