Psychoonkologia

1. Co jest Twoją główną motywacją do podjęcia pracy w obszarze psychoonkologii?

Chęć profesjonalnego wspierania osób w kryzysie choroby nowotworowej i ich bliskich. Fascynacja powiązaniami między psychiką a procesami somatycznymi w organizmie. Przekonanie, że to niszowy zawód z gwarantowanym zatrudnieniem w szpitalach.

2. Jak radzisz sobie w sytuacjach konfrontacji z silnymi, trudnymi emocjami innych osób (płacz, lęk, gniew)?

Potrafię zachować spokój i dać drugiej osobie przestrzeń na ich wyrażenie, zachowując profesjonalny dystans. Staram się natychmiast pocieszać i szukać pozytywów, by rozładować napięcie. Czuję się przytłoczony/a i mam silną potrzebę uniknięcia takiej rozmowy.

3. Praca psychoonkologa często wiąże się z tematyką odchodzenia i żałoby. Jakie jest Twoje podejście do tych zagadnień?

Rozumiem, że towarzyszenie w umieraniu jest częścią pracy i jestem gotowy/a na ten aspekt opieki. Akceptuję to teoretycznie, ale obawiam się, czy poradzę sobie z tym w praktyce klinicznej. Uważam, że te tematy są zbyt przygnębiające i wolałbym/ałabym ich unikać w pracy zawodowej.

4. Jak oceniasz swoją odporność psychiczną i umiejętność "zostawiania pracy w pracy"?

Posiadam wypracowane techniki radzenia sobie ze stresem i dbam o własny dobrostan psychiczny. Zdarza mi się długo rozpamiętywać problemy innych, ale staram się nad tym pracować. Bardzo biorę do siebie nieszczęścia innych i często rzutuje to na moje życie prywatne.

5. Jakie są Twoje oczekiwania względem podyplomowych studiów z psychoonkologii?

Uzyskanie specjalistycznych narzędzi do pracy terapeutycznej i interwencji kryzysowej na oddziałach onkologicznych. Poszerzenie ogólnej wiedzy psychologicznej o aspekty medyczne. Zdobycie dodatkowego certyfikatu bez planowania realnej zmiany charakteru mojej pracy.

6. W psychoonkologii ważna jest praca w zespole interdyscyplinarnym (lekarze, pielęgniarki, rehabilitanci). Jak się w tym czujesz?

Doceniam współpracę i uważam, że holistyczne podejście do pacjenta jest kluczem do sukcesu. Wolę pracować samodzielnie w gabinecie, ale dostosuję się do wymogów placówki. Uważam, że komunikacja z personelem medycznym bywa trudna i wolałbym/ałabym jej unikać.

7. Czy posiadasz bazę w postaci wykształcenia kierunkowego (np. psychologia, medycyna, pielęgniarstwo), którą chcesz uzupełnić o charakter podyplomowy?

Tak, moje dotychczasowe studia stanowią solidny fundament, który chcę wyspecjalizować w stronę onkologii. Moje wykształcenie jest pokrewne, więc będę musiał/a nadrobić pewne braki w wiedzy medycznej lub psychologicznej. Moje wykształcenie jest zupełnie inne i szukam tego kierunku tylko z ciekawości.

8. Pacjent dowiaduje się o nawrocie choroby. Twoim pierwszym zadaniem jako terapeuty jest:

Ocena stanu emocjonalnego pacjenta i udzielenie mu natychmiastowego wsparcia w adaptacji do nowej sytuacji. Przekazanie pacjentowi statystyk dotyczących przeżywalności, aby dać mu nadzieję. Pozostawienie pacjenta samemu sobie, aby mógł w spokoju przemyśleć diagnozę.

9. Jak podchodzisz do konieczności ciągłego kształcenia się i superwizji własnej pracy?

Uważam to za niezbędny element etyki zawodowej, szczególnie w tak trudnej dziedzinie. Chętnie biorę udział w szkoleniach, jeśli są one wymagane przez pracodawcę. Sądzę, że po studiach podyplomowych będę już wiedzieć wszystko, co jest potrzebne do pracy.

10. Wyobraź sobie swoją przyszłą pracę – gdzie widzisz się za 5 lat?

Jako wykwalifikowany specjalista pracujący w hospicjum, szpitalu lub fundacji onkologicznej. Prowadząc ogólną praktykę terapeutyczną z okazjonalnym przyjmowaniem pacjentów onkologicznych. W zawodzie niezwiązanym z opieką zdrowotną ani wsparciem psychologicznym.