Wczesne wspomaganie rozwoju

1. Co jest Twoim głównym celem przy wyborze podyplomowej ścieżki kształcenia w tym zakresie?

Chęć zdobycia specjalistycznych kompetencji do pracy z dziećmi o niepełnosprawnym lub zagrożonym rozwoju. Chęć poszerzenia ogólnej wiedzy pedagogicznej o najmłodszych dzieciach. Potrzeba uzyskania jakichkolwiek dodatkowych uprawnień do pracy w oświacie.

2. Praca we wczesnym wspomaganiu rozwoju (WWR) to często praca z dzieckiem od 0 do 7 roku życia. Jak oceniasz swoją cierpliwość w kontakcie z tak małymi dziećmi?

Jestem bardzo cierpliwy/a, potrafię dostosować się do tempa i możliwości małego dziecka. Zazwyczaj jestem cierpliwy/a, choć praca z niemowlętami bywa dla mnie wyzwaniem. Preferuję pracę ze starszymi dziećmi lub młodzieżą, gdzie komunikacja jest łatwiejsza.

3. Istotnym elementem pracy specjalisty WWR jest ścisła współpraca z rodziną dziecka. Jak podchodzisz do tego aspektu zawodowego?

Uważam, że wsparcie rodziców i instruktaż są kluczowe dla efektów terapii dziecka. Wolę pracować sam na sam z dzieckiem, ale rozumiem konieczność rozmów z rodzicami. Współpraca z rodzicami wydaje mi się trudna i wolałbym/ałabym jej unikać.

4. Jak reagujesz na brak szybkich, spektakularnych efektów terapeutycznych u dziecka?

Potrafię dostrzec i docenić nawet najmniejsze postępy, wiedząc, że to długofalowy proces. Motywują mnie głównie wyraźne zmiany, ale staram się zachować profesjonalizm. Frustruje mnie, gdy mimo moich starań rozwój dziecka nie przyspiesza.

5. Studia podyplomowe z Wczesnego wspomagania rozwoju kładą nacisk na interdyscyplinarność. Czy jesteś gotowy/a na naukę z pogranicza medycyny, psychologii i pedagogiki specjalnej?

Tak, fascynuje mnie łączenie wiedzy z różnych dziedzin, aby lepiej zrozumieć potrzeby dziecka. Interesują mnie głównie aspekty pedagogiczne, inne traktuję jako dodatek. Wolę skupić się na jednej, wąskiej dziedzinie bez konieczności zgłębiania tematów medycznych.

6. Jak oceniasz swoje umiejętności obserwacji i wyciągania wniosków z zachowania dziecka podczas zabawy?

Jestem bardzo spostrzegawczy/a i potrafię dostrzec sygnały, które mogą świadczyć o deficytach. Potrzebuję zazwyczaj kwestionariuszy i gotowych narzędzi, by ocenić rozwój. Często umykają mi detale w zachowaniu dziecka, skupiam się na ogólnym wrażeniu.

7. Praca w WWR to często praca w zespole (logopeda, psycholog, fizjoterapeuta). Jak odnajdujesz się w pracy zespołowej?

Bardzo cenię wymianę doświadczeń i wspólną pracę nad planem terapeutycznym. Potrafię współpracować, choć najlepiej czuję się podejmując samodzielne decyzje. Zdecydowanie wolę pracować w pełni autonomicznie, bez ingerencji innych specjalistów.

8. Czy czujesz się na siłach, by wspierać emocjonalnie rodziców, którzy dopiero dowiedzieli się o niepełnosprawności swojego dziecka?

Tak, mam w sobie duże pokłady empatii i potrafię zachować spokój w trudnych sytuacjach. Myślę, że tak, choć obawiam się obciążenia emocjonalnego takimi rozmowami. Nie czuję się kompetentny/a w udzielaniu wsparcia psychologicznego dorosłym.

9. Jak Twoje dotychczasowe doświadczenie (studia I/II stopnia) wiąże się z tym kierunkiem?

Mam solidne podstawy, które chcę teraz przekuć w konkretną specjalizację terapeutyczną. Moje wykształcenie jest pokrewne i szukam sposobu na zmianę profilu zawodowego. To dla mnie zupełnie nowa i obca dziedzina, nie czuję związku z dotychczasową nauką.

10. Jak wyobrażasz sobie swoją idealną przyszłość zawodową po ukończeniu tych studiów?

Praca w ośrodku wczesnej interwencji lub własny gabinet wspomagania rozwoju. Praca w przedszkolu masowym z elementami prowadzenia zajęć specjalistycznych. Praca biurowa w administracji oświatowej, niekoniecznie z dziećmi.

⇑Wczesne wspomaganie rozwoju na Uniwersytet DSW

⇑Test: sprawdź czy Wczesne wspomaganie rozwoju to studia dla Ciebie!

Odpowiedz na wszystkie pytania i sprawdź czy "Studia podyplomowe: Wczesne wspomaganie rozwoju" to kierunek dla Ciebie!

⇑Definicje i cytaty